MASKE
Sonra bir şey oluyor ve sen eskisi gibi hissedemiyorsun.
Bir ağırlık çöküyor yüreğinin tam orta yerine,
Aldığın nefes ciğerlerini delip geçiyor.
Her nerede değilsen orada mutlu olacakmış gibi hissediyorsun ama bu da çözüm değil,
Sadece zihninin sana oynadığı küçük bir oyun, İçten içe bunu da biliyorsun.
Böyle olmamalıydı dediğin her şey tam da öyle oluyor.
Ama kabulleniyorsun…
Çünkü başka çaren yok.
Hayatı akışına bırakmayı öğrendiğinde daha çekilebilir oluyor.
Su akıyor ve yolunu buluyor,
Çünkü bulmak zorunda.
Hayat öyle ya da böyle bir yoluna koyuyor her şeyi.
Ya öğreniyor , ya alışıyor ama ayak uyduruyorsun.
İnsan oğlu işte ölüme bile alışıyor …
Ya alışmak olmasaydı?
O zaman ne yapardık düşünsenize ..
Hayatı çekilebilir kılan tek şey unutkanlıklarımız
En derin acıların içinde kıvranırken bile gülümseyebiliyoruz .
Belki de gülmek bizim maskemiz
En yalancı yönümüz bu; gülmek …
İyi misin diye sormasınlar diye taktığımız maskeler de yordu.
Ama sormasınlar
Çünkü değilim!
Hangimiz iyiyiz ki?
Sırtımızda onlarca yük ,
Kalbimizde dost sandıklarımızın sancılı hançeri
İçimiz yorgun, içimiz küs..
Hayatı başa sarmak mümkün olsaydı
Nerden başlardım bilmiyorum
Sanki bütün ömrümü yanlış yaşamışım,
Tekrar fırsat verseler bile toparlayamam gibi..
Bu yüzden kalan ömrümü kurtarmaya çalışıyorum,
En çokta kendimden.
Çünkü , bana benim kadar kimse zarar vermedi, veremezdi de ..
İnsanın kendiyle savaşı bitmiyor.
İnsan en çok kendine acımasız,
İnsan en çok kendinin celladı..
Başkalarına gösterdiğimiz merhameti kendimize göstermiyoruz.
Yandıkça yanıyor içim ,
Bir yudum suyu kendime çok görüyorum.
En çok helalliği kendimden istiyorum,
Çünkü ben başka kimsenin hakkına bu kadar girmedim …
