Siyah Kalemle yazan Nazmiye Yılmaz
İnsanlar neden bu kadar acımasız?
Bir anne olarak ya da bir baba olarak çocuğuna kelepçe takmak ne demek? Bir çocuğu bir odaya, ahır gibi bir odaya kapatmak ne demek? Bir çocuğun ayağına zincir takmak ne demek?
Ben burada insanları sorguluyorum. Bir insan olarak sorguluyorum.
Neden insanlar bunu sorgulamıyor? Vicdan nerede?
Çocukların eline silah geçiyor. Çocuklar ölüyor. Neden bu insanlar böyle oluyor? Bunu sorgulamak lazım. Herkes dönüp kendi vicdanına bakmalı. Neden böyle oluyor?
Hayat gittikçe daha kötüye gidiyor. Güzel günlere değil, ölüme doğru yaklaşıyoruz sanki. Ölümler çoğalıyor ne yazık ki. İnsanlar iyice sapıtıyor.
Maddi gücün olmayabilir. Olmayabilir.
Devlete sığın, yardım iste. Yardım istemek kötü bir şey değil. Destek iste çocuğun için. Çocuğun engelli olabilir. Ben onlara engelli gözüyle bakmıyorum. Onlar da bir insan. Onlar da bir can. Yardım isteyebilirsin.
Ama nedense insanlar bir ahır gibi evde çocuklarını tutuyor, ayaklarına zincir takıyor.
Takmak ne demek ya?
Bir çocuğa zincir takmak ne demek?
Neden yapılıyor? Neden insanlar böyle? Neden bu kadar kötüyüz? İnsanlar neden bu kadar kötü olmaya başladı?
Çocuklar ölüyor. Öğretmenler ölüyor. Hiç kimsenin umurunda değil.
Bir iki kere video yapılıyor. Ekranda paylaşım yapılıyor. Paylaşım yapılıyor ve sonra unutuluyor.
Peki vicdan nerede?
Ben burada gerçekten sorguluyorum.
Devletimize sesleniyorum. Açık açık sesleniyorum.
Devletimiz artık sağlık ocaklarına psikologlar yerleştirsin. Evlerde nasıl bir aile var, nasıl bir aile yapısı var diye sorgulasınlar. Baksınlar çocuklar nasıl bir ailede büyüyor.
Bunun yapılması gerekiyor artık.
Çünkü çocuk belki çıkıp sesini çıkaramıyor. Belki kendisini duyuramıyor. Kimse görmüyor. Ama o çocuk var.
İnsanların var olduğunu hissetmesi ne demek? Varlık ne demek? İnsanlık ne demek?
Peygamberlerimizin döneminde bile işkence yapılıyordu. Ama o dönemde adalet vardı. “Dur, yapma!” diyen insanlar vardı.
Ama bugün o “Dur!” diyen insanlar bile neredeyse kalmadı.
Ben bunu sorguluyorum.
Gerçekten sorguluyorum.
Adaletimiz nerede?
Ben bir anne olarak bu konuda devletimize sesleniyorum.
Ya büyük iş adamları, zenginler var ya… Bir bina yapın. Dikin o binayı. İnsanlar orada kalsın. Sokakta kalan insanların evleri olsun. Sokakta kimse kalmasın.
Fakirlik devrini bitirsinler.
Ama nerede?
Daha çok beter oluyor. İnsanlar sapıtıyor. Hırsızlık yapıyor.
Neden?
Maddi gücü olmadığı için alamadığı için. Hırsızlığa herkes başını çeviriyor. İnsan bazen “Elim mahkûm” oluyor.
Ama bunu devletimiz, zenginler, iş adamları… Hep birlikte bir çare bulabilir.
Orta bir noktada buluşabilir.
Gerçekten yapsalar…
İnsan olarak el ele verseler…
Bu dünya bu kadar kötü olmaz.
Ben bunu söylüyorum.
Ben bir anne olarak soruyorum:
Vicdan nerede?
Bir çocuğun ayağına zincir vurulurken nerede?
Bir çocuk korkarken nerede?
Bir çocuk sesini çıkaramazken nerede?
Bir insan sokakta kalırken nerede?
Bir aile çaresizlik içindeyken nerede?
Biz insanlığımızı ne zaman kaybettik?
Siyah Kalemden…
Nazmiye Yılmaz…
