EŞİK
Kopuşlar yaşıyoruz. Derin kopuşlar… Biri bir şey yapmaya niyet ederken, diğeri o niyeti bile fark edemiyor. Acının eşiğinden geçtikçe bütün niyetlere kör oluyoruz. Vedalara hapsoluyoruz. Sonra kendimize veda ediyoruz sessizce. Yaşamaya veda ediyoruz. İnandığımız her şey, bir uğultunun içinde kayboluyor.
Öyle derin ve öyle çarpıcı oluyor ki bu hal, koyamıyoruz bir noktaya. Her kopuş bir başkasına açılan aynı boşluk gibi. Tükenene kadar hissediyoruz. İnsan bağıra bağıra yaşamak zorunda değil; en sessiz çığlıklar, en derin izleri bırakıyor. Sessizliğin, bağırmaktan daha etkili olduğu anlar var.
Anlamını yitiriyor tüm yaşam.
Hevesler bir bir yolcu oluyor. Nereden ayağa kalkmalı, nerede durmalı; bilmiyoruz. İnsan bilmemekle sarsılıyor.
Bazı bilinmezlikler insanı derinden sarsıyor. Kapının eşiğinde netleşmeyi bekliyor tüm her şey. Sen uzaklaştıkça parçalar yer değiştiriyor; sen kaçtıkça tanımlar bulanıklaşıyor.
Ama seni kendinden bile kaçıran asıl döngü burada başlıyor. Kendinden kaçtıkça her şeyin yerine oturacağına inanıyorsun. Oysa tam o anda karmaşa derinleşiyor.
İnsanın amacının kendini kaybetmek olduğu bir denklemde sonuca ulaşmayı beklemek gerçekçi değil. Bu beklenti, varlığı sürdürmenin en ağır biçimi haline geliyor.
En büyük hata, kendinle olan bağını küçümsemek. Hayatta bir insana, bir şeye değil; asıl kırılma, kendine yabancılaşınca başlıyor.
Sen kendini ne kadar görüyorsun ya da anlıyorsun?
Anlamadığın noktada görmezden mi geliyorsun her şeyi?
Kendine herkes gibi davrandığın bir yerden yeşerebilmek mümkün mü?
Yaşamamak için kendini ikna ediyorsun. Karanlıktan ürküyorsun ama asıl korkun, ışığın kendine tuttuğu yüz. En büyük kayıp, kendin olduğuNu fark ettiğin an başlıyor. Herkes gibi devam ediyorsun ama kendini kaybettiğinde artık yürüyemiyorsun.
Kaybın her türlüsü idare edilebilir; ama insan, kendini kaybettiğinde, geri dönmek için bir eşik bulamıyor.
“Kaybolmak bir ihtimaldir; ama insanın kendine yabancılaşması, geri dönüşü olmayan tek yoldur.”
Şeymanur Gündüz
seymanrgunduz@gmail.com
instagram: seymanurunkaleminden
Ben Şeymanur Gündüz. Ordu’da yaşıyorum. İçimize Yolculuk kitabı yazarıyım. Blog sayfamda yazı yazmaya devam ediyorum. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Çocuk Gelişimi mezunuyum. Yazmak beni kendim gibi hissettiriyor.
