Ölüler üzerinde yükselen bir yaşamı seçti insan.
Mezarlıklar üzerine bir kasaba inşa etti.
Ölümü hayatın ritmine dahil edip unutmak istedi.
İnsan en korktuğu şey ile iç içe yaşar mı?
*
Ölüm yaşamın en huzurlu parçası oysaki.
Böyle bir huzuru unutmaya çalışmak neden?
Hem yok sayıp hem de hayatın tam ortasına çekmek.
*
Hayatın içine çektiği ölümü böylece yok saydı insan.
O an gelene kadar hatırlamak istemedi.
Ömrünün tek gerçeğine öylece yüz çevirdi.
*
Peki affı olur mu böyle bir tavrın?
Kim bilebilir affın ve unutmanın sınırlarını?
Yaşamın debdebesi içinde ölümün huzurunu unutmak neden?
*
Her sokağın her evin altında cesetler,
Her arsada geçmişin kanı,
Her binanın altında toplu cesetler,
Girdiğim her sokak gördüğüm her ev,
Altında tonlarca ceset,
Geçmişin kanını taşıyor rüzgâr geleceğe.
Üstünde yaşadığımız cesetlerin ağırlığı çöküyor ruhumuza,
Yavaşça…
