Eskilerden kalan eşyaların özlemini anar olduk,
Tozlu sandıklarda saklı hatıralara sarar olduk.
Bir zamanlar değersiz sandığımız ne varsa
Şimdi kalbimizin en kıymetli köşesine koyar olduk.
Eskiye dair neredeyse hiçbir eser kalmadı,
Ne bir iz, ne bir ses… hepsi zamana karıştı.
Hatıralar soldu, insanlar değişti,
Dün dediğimiz her şey sessizce uzaklaştı.
Yokluk içinde bir huzur vardı eskiden,
Azla yetinmenin tarifsiz bir dinginliği…
Bir lokma, bir tebessüm yeterdi çoğu zaman,
Kalpler daha hafifti, yükler daha azdı sanki.
Şimdi varlık içinde kaybolmuş gibiyiz,
Her şeye sahibiz ama kendimize yabancıyız.
Eşyalar çoğaldıkça ruh daralıyor,
Kalabalıklar içinde bile yalnız kalıyoruz.
Ne garip…
Yoklukta bulduğumuz huzuru
Varlıkta arar olduk.
