YAŞAMIN YENİ YÜZÜ
İnsan hayatı, tek başına yürünebilecek kadar basit ve yüzeysel bir yolculuk değildir.
Bizi biz yapan, hayatımıza mana katan en temel unsur; duygularımızı, anılarımızı ve deneyimlerimizi başkalarıyla paylaşarak daha degerli kılmaktır. Birlikte gülmek sevinçlerimizi büyütür, birlikte ağlamak acılarımızı hafifletir.
Toplumları ayakta tutan şey, bireylerin birbirinin varlığına duyduğu ihtiyaç ve oluşturdukları güçlü dayanışma bağlarıdır.
Ancak günümüz dünyasında, modern hayatın getirdiği koşturmaca ve bireyselleşme arzusu ne yazık ki aramızdaki bağları günden güne zayıflatıyor. Eskiden komşuluklar, dostluklar ve aile bağları hayatın tam merkezinde yer alırken;
Bugün yerini mesafeli ilişkilere, samimiyetten uzak ilişkilere ve ekranlar arkasından iletilen soğuk mesajlara bırakmış durumda. Kalabalıklar içinde yalnızlaşan, en özel anlarını bile paylaşacak gerçek dostlar bulmakta zorlanan bir topluma dönüşüyoruz maalesef.
Bu kopuşu en net şekilde açıklayan yerler ise hayatımızın dönüm noktaları olan özel günlerimiz ve bayramlarımız vb dir.
Eskiden mahallece, büyük bir coşkuyla ve günlerce süren hazırlıklarla kutlanan bayramlar ve düğün gibi güzel durumlar artık yerini tenha salonlara ve eksik kalmış masalara bırakıyor. Düğünlere katılan insan sayısı gittikçe azalıyor.
Oysa insanı insan yapan acıyı ve sevinci paylaşmaktır.
Mutlu günde ve hüzünlü günde dostlarımız yanımızda olmayacaksa, bir arada duramayacaksak insanlığın ne anlamı kalıyor?
