YOKLUĞUNDA…
Sensizliğine alışmış olsaydım, inan bu kadar yanmazdım, dört duvar yalnız başıma ağlamazdım. Her cep telefonum çaldığında, her mesaj geldiğinde sen sanmazdım.
Sen yoksun ya, hiçbir şeyin tadı tuzu yok benim için…
Sen yoksun ya… Öylesine yanıyor, öylesine kanıyor ki gönlüm…
Sen hiç böylesine sevmemişsindir, sevilmemişsindir; oysa ben seni çok sevmiştim…
O kadar mı seni çok kırdım, o kadar mı seni çok üzdüm? Kapatmışken benim aramalarıma telefonunu, seni bundan böyle aramaya da hiç yüzüm yok ki benim…
Biliyorum affetmeyeceksin; biliyorum, eskisi gibi aramayacak, eskisi gibi yüzüme bakmayacaksın.
Biliyor musun, vazgeçmedim ya seni beklemekten, zaten yokluğunun her günü yıl gibi geliyor bana. Sen yoksun ya güneş eskisi gibi doğmuyor; her yer gözümde gri, her yer gözümde siyah benim için…
Farkında mısın? Güneş küstü dünyaya, ay küstü senin yokluğunda geceye. Yıldızları hiç sorma, sen gittikten sonra onlar da artık firarda…
Sen yoksun ya, senin güzelliğini, senin yokluğunu kim doldurur ki? Senin güzelliğini, güler yüzünü, tatlı tebessümünü, simsiyah saçlarını hangi güzelde bulayım?
Bir sigara yakayım, canım öyle sıkkın ki, kim bilir belki de iyi gelir…
Kimi seveyim? Kime sevdiğim diye sarılayım, artık kimin yollarına bakayım?
Ben seni gönlüme yar diye bilmiş, seni dünyadaki her şeyden çok sevmiştim…
Senin yerini kimse dolduramaz, senin yerini kimse alamaz ki; bu kadar vefasız, duygusuz muydun?
Yok, yok hayır! Özür dilerim! Duygusuz olsaydın, ağlamazdın… Sen ağladıkça beni de ağlatmazdın…
Öylesine güzel, öylesine tatlıydı ki sohbetin. Seni saatlerce dinleyebilirdim. Öylesine güzel, içten ve samimiydin ki… Seni tanıdığım, seni sevdiğim, seni bulduğum için gerçekten şanslıydım.
Biliyorum, hatalıydım, seni sevmemeliydim… İkimiz de biliyorduk fakat söyleyemiyorduk… Aramamalıydım, sormamalıydım…
İnsan hayatından, kalbinin bir yarısından nasıl vazgeçebilirdi ki?
Sevilenin yokluğuna alışılmıyor… Telefon duvar, mesaj kale oldu benim için; ulaşılamıyor… Bir kalp kırıldı mı yapılmıyor.
Yokluğunda anladım ki Benim duygularım, düşüncelerim, her şeyim sensin. Yokluğun ölümden beter, kabul edilebilecek bir şey de değil… Sensiz hayat zaten ölüm, yokluğun kabul edilemiyor. Her acı er geç biter; neden ayrılığın bitmedi, neden geçmedi bu acı bu keder…
Yok, yok geçmeyecek bu sevda… Yokluğunun acısı bitmeyecek, Bu gönül yaram kapanmayacak.. Yaşadıkça sürecek… Bitmeyecek, bitmez bu sevda…
Dönmeni bekliyorum, Ben hâlâ bıraktığın yerdeyim… Seni bekliyorum.
