Acele Edin Kendimize Geç Kalıyoruz!
Son yıllarda en sık karşılaştığım soru şu oldu;
“Bu kadar tempoya nasıl yetişiyorsun, yorulmuyor musun?”
Öncelikle şu konuda bir anlaşalım yetişemiyorum!
Ve sandığınızdan çok daha fazla yoruluyorum.
Hepimiz bir “iyiyim maskesiyle” dolaşıyoruz.
Ama gerçekten iyi miyiz tartışılır.
Sonuçta insanız tabii ki iniş çıkışlarımız olacak.
Bazen gerçekten yetişemeyeceğiz,
Yorgun,
Uykusuz,
Ve agresif olacağız bu çok normal.
Bunun normal olduğunu kabullendiğimizde sorunun büyük bir kısmını çözmüş oluyoruz bence.
Ben artık kabullendim.
Birazına da yetişemeyim ne var?
Birazı da eksik kalsın ne olmuş?
Hatta bazen yanlış yapayım,
Bazen hiç yapmayım dünyanın sonu mu?
Kendimize vakit ayırmak için çocukların büyümesini beklersek o sıra bize hiç gelmeyecek
Tünelin sonu karanlık …
“Çocuklar büyüdükçe sorunları da büyüyor yavrum” derdi annem, doğruymuş.
Kucağımızda saatlerce sallayıp uykusuz kaldığımız günler çabuk geçsin derdik
Meğer ne kadar hızlı geçiyormuş!
Ama zaman geçerken yaşımızı da almış götürmüş farkında değiliz.
Biz bu geçen zamanı nasıl yakalayacağız?
Daha çocuklar büyüyecek,
Meslek sahibi olacak,
Evlenip yuva kuracak,
Çoluk çocuğa karışacak bizde artık kendimize vakit ayıracağız derken hiç hesapta yokken yaşlanmaya başladık
Peki nasıl kuracağız bu dengeyi?
Geçip giden ömrü neresinden tutupta yakalayacağız ?
Ben pes etmiyorum umudum var
Umudum hep diri , taze bahar dalları gibi.
Yeniden yeşerebiliriz
Sadece pes etmeyelim olur mu?
Dün geçti,
Bugünün kıymetini bilelim,
Yarın ne olacağı belli değil…
