Hayat Öğretir
Bazen ne kadar çabalasanda olaylar senin kontrolün dışında gelişiyor
Bunu bir kez daha deneyimledim.
Kimse üzülmesin, kimse kırılmasın diye alttan aldığın her konu seni deşip geçiyor.
Kimseye bulaşmadan, kimseye zarar vermeden
Kendine bir yol çizmeye çalışıyorsun
Emekle , sabırla ördüğün her tuğlaya biri gelip bir çelme takıyor yerle bir
oluyorsun.
Dünyayı kirli gören önce kendi camını silsin demiştim daha birkaç gün önce,
Sonra baktım ki dünya gerçekten kirli…
İnsanlar kötü, dümdüz kötü.
Kabul etmesekte dünyanın düzeni bu demek ki!
İnsanlığa olan inancımı diri tutmaya çalıştıkça
Hayat, öyle değil böyle dercesine bir tokat indiriyor yüzüme,
Ben hayır o öyle değil diyorum,
Sonra bir tokatta öbür tarafıma iniyor.
Hayat diyor ki; “bak kızım kabullen artık bu hayat böyle”
Canım yana yana kabullenmek zorunda kalıyorum.
İyi niyetimle ördüğüm bütün taşlar ayaklarımı kanatmış ,
İyi niyetimle başarabilirim sandığım her şey elimde patlamış.
Derviş ile akrebin hikayesini bilir misiniz?
“Derviş suya düşen akrebi kurtarmaya çalışırken akrep onu sürekli sokarmış. Derviş
demiş ki : “Akrebin fıtratında sokmak var, benim fıtratımda ise merhamet
etmek. O fıtratının gereğini yapıyor diye ben neden fıtratımı değiştireyim?”
İşte herkes kendi fıtratına yakışanı yapmış.
Günün sonunda elinde kocaman bir hiçle kalınca anlıyorsun
Ne fıtrat değişir , ne dünya değişir .
Ne de ben değişebilirim bu saatten sonra..
Herkese kendi kalbi kadar iyilik diliyorum.
İnsanlığa inancımın kırıldığı yerden herkese selam olsun…
