Anne ağlayamaz…
Çünkü evin içinde üç çift göz ona bakıyordur.
Birinin karnı acıkır,
Biri korkuyla gece uyanır,
Biri sadece “Anne…” deyip sarılmak ister.
Anne o an kendi acısını unutur.
Bir kadın vardı…
Kimsenin duymadığı sessizliği içinde taşıyan bir kadın.
Üç evladı vardı.
Hayatı dağılmıştı ama çocuklarının saçını okşarken hâlâ dimdik durmaya çalışıyordu.
Bir gün öğrendi…
Sevdiği adam başka bir kadına gitmişti.
O an bir kadının içi nasıl yanarsa öyle yandı içi.
Ama çocuklarının yanında sustu.
Çünkü anne yıkılsa bile çocuklarının önünde yere düşemezdi.
Gece oldu…
Çocuklar uyudu…
Kadın mutfağın ışığını açmadan ağladı.
Sesi çıkmadı.
Çünkü anneler sessiz ağlardı.
Bazen aç kaldı…
Ama çocuklarına “Ben tokum” dedi.
Bazen üstüne yeni bir şey almadı…
Ama çocuklarının ayağı üşümesin diye onların montuna baktı.
Hayat bazen onu o kadar yordu ki…
Bir kadın değil de sanki omzunda dünya taşıyan biri oldu.
Öyle anlar geldi ki…
Çocuklarından biri oyuncak istedi.
Diğeri ayakkabı istedi.
Öbürü sadece çikolata istedi.
Anne cebine baktı…
Parası yoktu.
Ama yine de çocuklarının gözleri düşmesin diye çabaladı.
Belki kendine ekmek almadı…
Ama onların istediğini yapmaya çalıştı.
Çünkü anne buydu.
Kendi yarasını içine gömüp, çocuklarının gülüşüyle ayakta kalmaktı.
Bazı kadınlar ihaneti yaşar.
Bazı kadınlar aşağılanır.
Bazı kadınlar dayak bile yer…
Ama yine de çocuklarının korkmaması için susar.
İşte en ağır şey buydu.
Bir annenin canı yanarken bile “iyiyim” demesi.
Çocuklar bazen anlamazdı.
Ama bir çocuk annesinin gözündeki yorgunluğu hissederdi.
Gece uyurken annesinin sessizce ağladığını hissederdi.
Ve o minikler…
Aslında sadece mutlu bir ev isterdi.
Babalarının bağırmadığı…
Annelerinin ağlamadığı bir ev…
Ama hayat herkese masal olmuyordu.
Yine de o kadın sabah olunca kalktı.
Çocuklarının saçını taradı.
Onlara gülümsemeye çalıştı.
Çünkü anne olmak vazgeçememekti.
Anne demek;
Kırıldığı halde sarılan,
Yorulduğu halde yürüyen,
Ağladığı halde çocuklarına umut olan kadın demekti.
Ve Siyah Kalem bugün şunu yazdı:
“Bir anne bazen kimseye yetişemez…
Ama yine de üç evladının dünyası olmaya çalışır.
Çünkü anneler yıkılsa bile, çocuklarının üstüne düşmemek için sessizce ayakta kalır.”
