Bazen umutların tükendiğinde
yeniden ayağa kalkmak istersin,
ama yine de gücün olmaz ya…
Ben o durumdayım.
Yeni bir filize can suyu arar gibi,
halime bir çıkış arıyorum.
Ama bulamıyorum.
Bazen o kadar yalnız hissediyorum ki,
kalabalıkların içinde…
Kahkahalarım,
yerini derin sessizliklere bırakıyor.
Sen bilir misin
sessiz çığlıkların içine akan gözyaşlarını?
Ben biliyorum.
Peki, sen bilir misin
bir insan kaç kere ölür?
Ben söyleyeyim…
İnsan birkaç defa ölür.
Ama alnımıza yazılan kaderde
insan birkaç defa ölmez.
Doğar,
ona biçilen zaman kadar yaşar
ve gider.
Ben kaç kere öldüm,
saymadım.
Hep diyorum kendime:
“Yapma…”
Beni öldüreceksen,
tekrar tekrar gelme.
Biliyorum,
dünyadaki en doğru kişi değilim.
Biliyorum,
belki çok yanlışım…
Ama yine de sevebiliyorum.
Sevgi…
Aşk…
Mutluluk…
Hayaller…
Güzel geliyor değil mi kulağa?
Evet…
Güzel geliyor.
Ama yaratılışta verilen
en büyük lanet bence…
İnsan lanetlenerek doğmaz.
Arar,
bulur
ve kendini lanetler.
Ben buna aşk diyorum.
Sen ne dersen de…
Bundan ötesi,
son nefes.
