“Daha yazmaya başlamadan içim sızladı, gözlerim doldu.
Geçmişte olan bazı acılarla hâlâ yaşarsın. Bende o acılardan çok var.
Bugün birini yazacağım. Babamdan, babamın hastalığından dolayı o zor yılları yaşadım; hep dik durdum.
İzin vermedim bana büyüklük yapsınlar; çünkü onların büyüklüğü yoktu, kalpleri karaydı, yanlışlıklarla doluydu.
Ama ben doğru bir insanım; asla yanlış yola gitmem, aç kalsam da gitmem.
Geceleri hep babamı düşünüp uykumu haram ederdim çünkü o hep gülerek konuşan biriydi, öylece gözleri bakardı hareketsiz sadece bakıyordu.
Hep mücadele ettim, hep savaştım hayatla. Daha yaşım neydi ki? Şimdi sinirliyim, erkek gibi sertim. Ve bazıları bana ne diyor, biliyor musunuz?
Sen aptalsın, senin aklın yerinde değil, sen en kötü günleri yaşamayı hak ediyorsun.’ Ve bu kelimeleri bana söyleyenler, onlar için her şeyi yaptığım insanlardı.
Geçmişi mi bilenler, acılarımı bilenler…
Evet, ben haksızlığa uğradım, ömrüm çalındı. Ve son üç yıldır artık hayatımda; her şeye karşılık karşılıksız hiç kimseye izin vermiyorum. Hayatıma gireler. Şimdi bir kalemim var benim nefesim o, bir de haksızlık yaşayan kadınların yanında olmam ömrümü onlara verdim.
Evet, benim sayısını unuttuğum haksızlıklar, acılar var ve onlara rağmen en güçlü kadınım!
Çünkü asla vazgeçmedim,
benim umudum tertemiz.
Hiç kimse ona zarar veremez.
Son nefesime kadar Allah onu yaşatacak ve ben de başkalarının içinde yaşayacağım.”
