Bunu da hallederim!
Bu benim ilk aldanışım değil, bunu da hallederim!
İnsan bünyesi tahmininden daha dayanıklı, yaşadıkça farkına varıyorsun.
Ben bununla nasıl başa çıkacağım diye kara kara düşündüğün günlerin üstünden bir bakmışsın yıllar geçmiş.
Su durulmuş, su akmış gitmiş, köprüler bile yıkılmış…
Ama o su akıp giderken senden de bir şeyler alıp götürüyor.
Eksile eksile yol alıyorsun,
Yol, yola çıktığın gibi kalmıyor,
Hatta bazen yol bile kalmıyor,
Sen kalmıyorsun,
Ne amaçla çıkmıştın bu yola,
Kimle çıkmıştın,
Ne ummuştun,
Ne bulmuştun …
Hepsi bir bir anlamını yitiriyor.
Hayattayım diyebilmek için hayattasın sadece aslında!
Eksildin, kırıldın , parçalandın
Eğilip parçalarını tekrar topladın, yapıştırdın
Kırılan parçaların yerini altınla da doldursan olmayınca olmuyor …
Emanet duruyor,
Hiçbir şey tam olmuyor bir kere eksildin mi.
Küllerinden doğamıyor insan, külliyen yalan bu!
Kaybolan enerjini yerine getirmek için hamle yapıyorsun ama yetmiyor…
Bir sihirli değnek olsa diyorsun, olsa ve beni kendime getirse, eski beni …
Güvenimi benden çalıp giden bütün insanlara selam olsun!
Eserinizle gurur duyun!
Parça parça eksilttiğiniz beni tamamlayamıyorum şimdi…
Ne geçti elinize onu da bilmiyorum.
Bazen gereksiz kafa yorduğumuzu düşünüyorum hayata dair
Anlamaya çalışsakta anlamlandıramıyoruz çünkü.
Hayatın düzeni garip,
İnsanlar daha da garip…
Yük vermeyi, yük olmayı seviyoruz ,
Kimse kimsenin yüküne omuz olma derdinde değil.
Hayatı kendi el birliğimizle yaşanmaz hale getiriyoruz.
Hani diyor ya şair;
“Burası dünya!
Ne çok kıymetlendirdik…
Oysa bir tarla idi;
Ekip biçip gidecektik…”
