Kanatlarım Var Ruhumda
Bazen yüklerimizden kurtulmanın en iyi yolu,
bizi aşağı çeken şeylerden kurtulmaktır. Bağlarımız kopmasın diye sıkı sıkı tuttuğumuz ipler artık boynumuza dolaşır oldu.
Hatta kopan her bağı tekrar tekrar düğümlemekten ellerimiz nasır tuttu.
Bir bırakabilsek rahatlayacağız aslında ama olmuyor…
Bu huy bize atalarımızdan ninelerimizden miras kaldı çünkü, istesekte kurtulamıyoruz.
Kimse üzülmesin, kimsenin canı yanmasın diye diye kendi kul hakkımıza girer olduk.
Halbuki biz kaldırabiliyorsak herkes kaldırır, neden kaldıramasın ?
Herkese olduğu kadar bize de yazık,
Bize de günah değil mi?
40 yaş aydınlanması diye bir eşik var,
Hepinizi beklerim ..
Kendi iç huzurumun farkına vardığım,
Parlamak için kimseye ihtiyaç duymadığımın,
Önce kendimin önemli olduğunun,
Sonrasının birazcık bekleyebileceğinin,
Beklediğinde de bir sorun oluşmayacağının
Aydınlanmasını anladığım yaştayım.
Yaş aldıkça karalar bağlamak yerine,
Her yaşın güzelliğinin,
Konforunun tadını çıkarmaya başladığınızda
Her şey kendiliğinden yolunu buluyor.
Ben enerjimi sömüren,
Neşemi kaçıran ,
Huzurumu bozan her şeyi arkamda bırakmaya karar verdim.
Benim çabamla olacak şeylerin artık olmasa da olabileceğini kabullendim.
En önemlisi bir adım geri çekilmeyi öğrendim.
Kimde ne kadarım, kimin hayatında nerdeyim..
Bir tek ben mi çabalıyorum şimdi bir adım geride daha iyi görüyorum.
Ruhumu sıkan olumsuzluklara yüz çevirdim
Ve artık kanatlarım var ruhumda…
Şimdi özgürlüğün tadını çıkarıyorum.
Burada havalar çok güzel..
İçinizi sıkan, ruhunuzu daraltan her şeyden vazgeçin.
Kanatlarınızı takın burada bekliyorum…
