Merhaba, ben 1/D sınıfının çöp kutusuyum. Bugün aşırı doluyum. İçimde pet şişeler, kâğıtlar, metal atıklar, konserve kutuları, cam şişeler, bir de saatin biten pili var. “Acaba bunların hepsi gerçekten çöp mü?” diye kendime sormadan edemiyorum.
Sennur Öğretmen’imiz yeni bir projeye başladı: “Sıfır Atık Projesi”. Ders anlatırken duydum. “İşte,” dedim, “artık içim bu kadar dolu olmayacak.” Tabii ya, öğrenciler daha geri dönüşüm nedir bilmiyorlar ki! Öğrendiklerinde eminim ki içimi bu kadar doldurmayacaklar.
Sınıfımıza beş farklı kutu getirdiler. Resim yeteneği olan öğrenciler, kutuların üzerine bazı şekiller çizdi. Onlara uzak olduğum için ilk başlarda ne çizdiklerini göremedim. Sonra kutuları benim yanıma getirdiler. Kutuların hepsinin üzerinde geri dönüşüm logosu vardı. Bir kutuda sadece “cam için”, diğer kutuda “sadece metaller için”, bir diğerinde “kâğıtlar hep buraya”, diğerinde de “plastikleri buraya atmayı unutma” yazıyordu. Küçük kutunun üzerinde de “pil kutusu” yazıyordu. Sınıfın ortasında yalnızken yanıma gelen bu beş kutu ile arkadaş olmuştum. Öğrenciler artık eline her geçeni bana atmıyor, çöplerini ayrıştırıyordu.
En çok kâğıt kutusu doluyordu. Bu durum öğretmenimizin hiç hoşuna gitmiyordu. Bir gün:
— Sevgili öğrenciler, bakıyorum çöplerimizi ayrıştırarak atıyorsunuz. Bu çok güzel bir davranış. Ancak bir şey dikkatimi çekti: Kâğıt kutumuz aşırı dolu. Bu kutu diğerlerine göre daha az dolsa daha iyi olmaz mı? Defter kâğıtlarınızı yırtıp uçak yapıyorsunuz, birkaç kere uçurunca kutuya atıyorsunuz. Bu defter yaprakları için kaç tane ağaç kesiliyor, biliyor musunuz?
Tüm sınıf çok sessizdi. Bundan sonra daha da dikkatli olacaklarına, gereksiz yere defter sayfalarını koparmayacaklarına söz verdiler.
Ertesi gün Sennur Öğretmen öğrencilere dönerek:
— Şimdi çocuklar, burada biriken kâğıtları toplayıp suda ıslatarak hamur yapacağız. Sonrasında elekten geçirip iki bez arasında baskılayacağız. Kuruduklarında onları tekrar kullanacağız. Tekrar oluşturduğumuz kâğıtlardan da yıl sonu sergimiz için davetiye hazırlayacağız. İsterseniz yine uçak tasarlayabilirsiniz.
Zümra:
— Ne sergisi öğretmenim? diye sordu.
— Geri dönüşüm ürünleri ile sergi yapacağız.
Öğrenciler çok mutlu olmuşlardı. Bu çalışmayı desteklediklerini göstermek için alkışladılar. O günden sonra beş kutu ve ben, sınıfın köşesindeyiz. Artık içimde pet şişeler, kâğıtlar, metal atıklar, konserve kutuları, cam şişeler ve piller yok. İçim çok ferah. Haftaya geri dönüşüm ürünleri ile yapılacak olan sergimize hepinizi bekleriz.
Sennur Mutlugil
Biyografi
1979 Sakarya doğumluyum. Sınıf öğretmeni olarak görev yapmaktayım. Masal, şiir, öykü ve deneme yazıları yazıyorum. Şiirlerim basılı dergilerde ve e-dergilerde yayımlanmıştır. Öğrencilerime rol model olmak adına yazmaya devam ediyorum.
