Kahkaha atarak gülen insanlar:
Çok gülen insanlara dikkat ettim .
izledim sonra hikayelerini dinledim.
Meğerse o gülücüklerin arkasında hep acı varmış, kalplerinde hep sızlayan bir yara varmış, bir şeylerin eksikliği varmış hep.
Hep keder, hep bir tarafları eksik gönüllerinde hep hüzün varmış. Sadece Sordum aslında nasılsınız diye?
Meğerse bir nasılsın sözüne bile ihtiyaçları varmış. Anlamıyorum şu hayatı bazen.
Güzel kalpli hoşgörülü ahlakı temiz insanlar gördüm. Böyle insanlar şu hayatta hep eksik hep mahsundurlar. Ve imtihanları hep ağırdır.
Sonra diğer bir taraftan. Zalim insanları gördüm dünyada öyle bir yaşıyorlar ki. Dünyaya öyle bir teslim olmuşlar ki.
Ölümü unuturcasına. Sanki hiç ölmeyeceklermiş gibi hem zulüm Edip hem zalimce yaşayanları gördüm. sonra bizim asıl yaratılış sebebimize baktım. Sonra bu hayatı.
Teraziye koydum. Sonra anladım ki zalim olan insanlar zulmedenler. Sadece bu dünyada sefa sürebilirler.
Ama ne ahiretleri ve dahi ne Allah’ı Taala‘nın nezdinde yerleri yoktur. Diğer taraftan kalbi güzel mütevazı olan insanların ne kadar çok şey kaybettiklerini ve bir şeyleri tırmanarak başardıklarını gördüğümde.
Aslında onların hiçbir şeyi kaybetmediklerini. Ve Allahu Taala‘nın nezdinde. Çok kıymetli kişiler olduklarını. Anladım. Ve diyorum ki güzel kalpli insanlar asla kaybetmezler. Her ne kadar kaybetmiş görünselerde .
Yeter ki sabredelim ve kime güveneceğimizi asıl yardımın kimden geleceğini bilip o şekilde yolumuza devam etmemiz gerektiğini bilelim duaile sevgilerimle
Gülün özü özünden yazar.
