Siyah Kalemden
Bir adam vardı.
Herkes ona deli derdi.
“Zır deli bu adam,” derlerdi arkasından.
Kimi gülerdi, kimi başını sallardı, kimi de ondan uzak dururdu.
Ama kimse onun kafasının içinde neler olup bittiğini bilmezdi.
Çünkü bazı insanlar dışarıdan sessiz görünür, ama içlerinde koca bir dünya taşırlar.
O adam da öyleydi.
Sabah gözlerini açtığında düşünmeye başlardı.
Daha yataktan kalkmadan…
“Bugün ne olacak?”
“Dün neden öyle oldu?”
“Ben bunu neden söyledim?”
“Acaba yanlış mı anladılar?”
“Peki ya şöyle yapsaydım ne olurdu?”
Bir düşünce diğerini çağırırdı.
Sonra bir başkası…
Sonra bir başkası…
Düşün, düşün, düşün…
Kafasının içine koyduğu her şeyi tekrar tekrar çıkarır, çevirir, bakar, yeniden yerine koyardı.
Bazen kendi kendine:
“Yeter artık!” derdi.
Ama zihni onu dinlemezdi.
Çünkü insanın kafasının içindeki sesleri susturmak, bazen dünyanın bütün gürültüsünü susturmaktan daha zordur.
Bir gün yine oturmuş, karşısındaki boşluğa bakıyordu.
Yanından geçen biri:
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu.
Adam cevap vermedi.
Çünkü düşündüğü şeyin ne olduğunu kendisi de bilmiyordu artık.
Bir süre sonra:
“Hiç,” dedi.
Ama aslında içinde kocaman bir “hiç” vardı.
Sonra o adamın aklına başka bir şey geldi.
Deli olmak…
Belki de bazen çok iyi geliyordu insana.
Çünkü herkesin “normal” dediği şeylerin içinde boğulmaktansa, biraz deli olmak daha kolaydı.
Bazen insan dünyayı fazla ciddiye almamayı öğrenmeliydi.
Bazen saçmalamalıydı.
Bazen durup hiçbir sebep yokken gülmeliydi.
Bazen “Ben bugün hiçbir şeyi anlamıyorum,” deyip çekip gitmeliydi.
Ama deliliğin de bir bedeli vardı.
Çünkü insan her şeyi fazla düşündüğünde, en sonunda kendi düşüncelerinin içinde kayboluyordu.
Bir söz duyuyordu mesela…
Günlerce onu düşünüyordu.
Birinin yüzüne bakıyordu…
O bakışın anlamını saatlerce çözmeye çalışıyordu.
Bir şey oluyordu…
“Niye?”
Sonra:
“Ne için?”
Sonra:
“Ben neden böyleyim?”
Sonra yine başa dönüyordu.
Düşün…
Düşün…
Düşün…
Koy kafanın içine.
Bir daha koy.
Bir daha düşün.
Bir daha sorgula.
Sonra bir bakıyorsun…
Ne düşündüğünü bile unutmuşsun.
Adam bir gün aynanın karşısına geçti.
Uzun uzun kendisine baktı.
Sonra kendi kendine:
“Ben deli miyim?” dedi.
Aynadaki adam cevap vermedi.
Bir süre daha baktı.
Sonra güldü.
“Yok,” dedi.
“Belki de dünya fazla deli.”
Çünkü düşündü…
Gerçekten deli olan kimdi?
Her şeyi hisseden mi?
Her şeyi sorgulayan mı?
Yoksa hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eden mi?
İnsan bazen kendi aklıyla kavga eder.
Bir gün kendini çok güçlü hisseder.
Ertesi gün aynı insan, küçücük bir cümleyle yıkılır.
Bir gün “Artık hiçbir şeyi umursamayacağım,” der.
Ertesi gün gece yatağa girer ve saatlerce geçmişi düşünür.
İşte o adam da böyleydi.
Gündüzleri herkese gülerdi.
Ama geceleri kendi içine dönerdi.
Kimse görmezdi.
Kimse bilmezdi.
Kimse onun zihninde kaç kere aynı konuşmayı yaptığını bilmezdi.
Kaç kere bir cümleyi baştan kurduğunu…
Kaç kere “Keşke bunu söylemeseydim,” dediğini…
Kaç kere “Keşke şöyle yapsaydım,” diye düşündüğünü…
Ve kaç kere kendisine:
“Ben niye böyleyim?” diye sorduğunu…
Sonra bir gece yine düşünürken birden durdu.
Sessizlik oldu.
İlk defa kafasının içi sustu.
Adam derin bir nefes aldı.
Ve kendi kendine şöyle dedi:
“Belki de benim hiçbir sorunu çözmem gerekmiyor.”
“Belki bazı şeylerin neden olduğunu anlamak zorunda değilim.”
“Belki bazı insanlar neden geldiğini söylemeden hayatıma girip, neden gittiğini açıklamadan çıkacak.”
“Belki bazı soruların cevabı hiç olmayacak.”
Ve ilk defa…
Bunu kabul etti.
Başını pencereye çevirdi.
Dışarı baktı.
Dünya yine aynı dünyaydı.
İnsanlar yine koşuyordu.
Arabalar geçiyordu.
Birileri gülüyor, birileri ağlıyor, birileri bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.
Adam hafifçe gülümsedi.
Sonra:
“Deli derlerse desinler,” dedi.
“Ben artık kafamın içindeki bütün savaşları kazanmak zorunda değilim.”
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey bir cevap değil…
Biraz susmak.
Biraz unutmak.
Biraz kendini affetmek.
Ve bazen de hiçbir şey düşünmeden öylece oturmak.
Belki adam gerçekten deliydi.
Belki de değildi.
Ama bir şeyi çok iyi anlamıştı:
İnsan bazen dünyaya ayak uyduramadığı için deli sanılır.
Oysa belki de bazı insanlar dünyaya fazla normal geliyordu.
Ve bazıları…
Fazla fazla hissediyordu.
Fazla düşünüyor…
Fazla sorguluyor…
Fazla seviyordu.
Sonra da yoruluyordu.
Adam son kez aynaya baktı.
Gülümsedi.
“Ben deli değilim,” dedi.
“Ben sadece çok düşündüm.”
Bir an sustu.
Sonra kendi kendine ekledi:
“Gerçi…”
“Biraz da deliyim galiba.”
Ve ilk defa bundan rahatsız olmadı.
Çünkü bazen insanın biraz deli olması…
Hayatta kalabilmesinin en güzel yoludur.
— Siyah Kalemden….
