SEVDA ANLI:BİR SÖZÜN YÜKÜ

BİR SÖZÜN YÜKÜ

İnsan bazen en ağır yükü, hiç hak etmediği sözlerle taşır.

İnsan bazen hiç yapmadığı bir şeyin hesabını vermek zorunda kalır. Üstelik bu hesap, yabancıların karşısında değil, en yakınlarının yanında açılır. Bir yanlış anlaşılma, eksik bir haber, söylenmemiş bir cümle ya da o gün kurulmamış bir telefon, bir anda yılların yakınlığını gölgede bırakabilir. Asıl yaralayan ise yaşanan olayın kendisinden çok, o olayın üzerine yüklenen anlamlar ve insanın hiç hak etmediği suçlamalarla karşı karşıya kalmasıdır.

Aile içinde herkesin bir hikâyesi, bir kırgınlığı, bazen de kimseye anlatamadığı bir çaresizliği vardır. İnsanların yaşadıkları acıları görmezden gelmek elbette mümkün değildir. Fakat acının varlığı, başkasını incitmenin gerekçesi hâline geldiğinde, anlayışın yerini haksızlık almaya başlar. Bir insanın yaşadığı zorluk, başka bir insanın üzerine suç olarak bırakılmamalıdır.

Bazen birinin hayatında yolunda gitmeyen şeyler vardır. Kırılmıştır, öfkelenmiştir, kendisini çaresiz hissediyordur. Çözüm bulamadığı meseleler, içindeki birikmiş duygularla birleşir ve en yakınında duran kişiye yönelir. Çünkü insan kimi zaman en güvende hissettiği yerde en kontrolsüz cümlelerini kurar. Ne var ki yakın olmak, söylenen her sözü haklı kılmaz. Kan bağı, incitmenin karşılıksız kalacağına dair bir güvence değildir.

Bir insanı hiç yapmadığı bir şeyle suçlamak, onun niyetini sorgulamak ve kendi yaşadığı acının sorumluluğunu ona yüklemek kolaydır. Zor olan, öfkenin içinden çıkıp gerçeğe bakabilmektir. Zor olan, kendi kırgınlığımızın başkasını kırmasına izin vermemektir. Çünkü bazı sözler, söylendiği anda unutulmasa bile zamanla üzeri örtülebilir; ancak insanın kendisini haksızlığa uğramış hissettiği o an, ilişkilerin içinde sessiz bir mesafe bırakır.

Her zaman açıklama yapmak zorunda da değiliz. Bazen ne söylesek karşımızdaki insanın öfkesine ulaşamayacağını, söylediklerimizin dinlenmek için değil, yeni bir suçlama için beklediğini hissederiz. İşte o zaman susmak, kabullenmek değildir. Susmak, kendimizi daha fazla incitmemek için geri çekilmek olabilir. Bir haksızlığın karşısında sakin kalmak, o haksızlığı haklı bulmak anlamına gelmez.

Kardeşlik, dostluk, aile ve yakınlık; yalnızca iyi günlerde birbirimizin yanında olmakla anlam kazanmaz. Aynı zamanda birbirimize adil davranabilmek, niyetimizi sorgulamadan hüküm vermemek ve kendi öfkemizi başkasının hayatına taşımamayı öğrenmekle büyür. Bir insanın hayatındaki bütün sorunları çözmek bizim görevimiz olmadığı gibi, onun yaşadığı her hayal kırıklığının sorumlusu da biz olmayız.

Belki de artık birbirimize en çok bunu hatırlatmalıyız: Herkes kendi acısını yaşarken başkasının kalbini de gözetmek zorundadır. Çünkü insanın canı yanarken söylediği sözler, bazen kendi yarasından daha derin bir yara açabilir.

Ve bir gün, bütün öfkeler dindiğinde, geriye kimin haklı olduğundan çok, kimin hangi sözle incindiği kalır. O sözlerin izini silmek ise her zaman mümkün olmaz.

Yakınlık, her yükü başkasına bırakmak değildir. Kardeşlik, kendi acımızın içinde bir başkasını suçlu ilan etmek değildir. İnsan olmak, kırıldığımız yerde başkasını kırmamayı da öğrenmektir.

Sevda ANLI

Eğitmen / Yazar

İlgili Yazılar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir