SAMİR TURAN:ZONA

Samir Turanın Zona adlı fantastik romanından bir bölüm

Çığlıklarla dolu korkunç bir feryat, yerimden fırlayarak kalkmama neden oldu. Tanrım, yoksa… Yoksa… Yoksa o vahşi köpek Nelson’a saldırmıştı. Deliler gibi ayağa fırlayıp elime bir mızrak aldım. Agustin’in geceki cesareti bana da bulaşmıştı. Ah, neden Nelson’la birlikte gitmemiştim ki? Tanrım, nasıl böyle bir hata yapmıştım?
Tüm gücümle nehre doğru koşuyordum. Yol ise sanki ayaklarımın altında uzadıkça uzuyordu. Korktuğum manzarayı uzaktan da olsa gördüm. Nelson yerde yatıyordu. Üzerinde de o köpek vardı. Deliler gibi bağırarak koşuyordum. Kahrolası yol bir türlü bitmek bilmiyordu. Yaklaşık yüz elli metre kala köpek Nelson’ın üzerinden sıçrayarak uzaklaştı. Yüzü Zona’ya dönük olmasına rağmen başını çevirip kan çanağına dönmüş gözleriyle bana baktı. Kan damlayan ağzını açıp ulumaya başladı. Ben birkaç adım kala, bir sıçrayışta Zona’ya geçti ve gözden kayboldu.
Karşılaştığım manzara karşısında dehşete kapıldım. Nelson’ın boğazı parçalanmıştı. Başının her iki yanında kan gölcükleri oluşmuştu. Göğsü hâlâ inip kalkıyordu. Gözleri ise yarı aralıktı. Sol eliyle hâlâ termosun kulpunu tutuyordu.
Yanına oturdum. Başını usulca kaldırıp dizlerimin üzerine koydum.
Ah, sevgili dostum Nelson! Seninle birlikte gelmeliydim. Bu vahşi köpeği nasıl da unutmuştuk? Neden böyle bir hata yaptım, Tanrım?!
Nelson yarı aralık gözlerini biraz daha açtı. Dudaklarının arasından güçlükle bir fısıltı döküldü:
– Su… Su…
– Tamam, Nelson. Hemen.
Elimi uzatıp termosu aldım. İçinde hâlâ su vardı. Kapağına biraz su döktüm. Başını hafifçe kaldırıp suyu ağzına götürdüm. Bir yudumdan bile az içebildi. Başını yeniden dizlerimin üzerine bıraktım.
Parçalanmış boğazından akan kanın sıcaklığını artık kucağımda hissediyordum. Hemen gömleğimi çıkarıp parçalanmış boynuna bastırdım. Bunun hiçbir işe yaramayacağını bilsem de umudumu yitirmek istemiyordum.
Gözlerini biraz daha açıp bana baktı. Dudaklarından son sözleri bir fısıltı hâlinde döküldü:
– Ölüyorum, Tomi… İyi ki seni tanımışım, sevgili dostum…
Son nefesi de son sözleriyle birlikte dudaklarının arasından uçup gitti. Bu sesi bir daha asla duyamayacaktım. Dudakları sonsuza dek kapanmıştı. Gözlerindeki hayat dolu parıltı sönmüştü. O kara gözleri artık anlamsızca bir yerlere bakıyordu. Elimi uzatıp gözlerini kapattım. Dostumun gözleri sonsuza dek kapanmıştı.
Hıçkıra hıçkıra ağladım. Sel gibi akan sıcak gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüp Nelson’ın kanına karışıyordu. Sevgili dostumu sonsuza dek kaybetmiştim. Bir daha gülmeyecekti. Bir daha konuşmayacaktı. Bir daha şaka yapmayacaktı. Bu hayatta artık Nelson diye biri olmayacaktı.
Doyasıya ağladıktan sonra Nelson’ın cansız bedenini kucağıma alıp ilk kez Çevre’de gözlerimizi açtığımız yere götürdüm. Dostumu oraya gömecektim.
Yanıma aldığım bambu mızrakla toprağı kazmaya başladım. Bu iş iki saatten fazla sürse de Nelson’ın sığabileceği bir mezar açmayı başarmıştım.
Son kez Nelson’a baktım. Parçalanmış boğazından akan kan artık kurumuştu. Olan bitenden habersiz, sonsuz bir uykuya dalmıştı. Eğilip alnından öptüm.
– Bugün güneşin doğuşuna sevinmiştik. Güneş senin için son kez doğdu, sevgili dostum. Huzur içinde uyu! Tanrı ruhunu şad etsin!
Cansız bedenini usulca mezara yerleştirdim. Ellerini göğsünün üzerinde kavuşturdum. Yaklaşık on dakika boyunca dostumun solgun yüzünü seyrettim. Benim için en zor olan bu anı uzatmaya çalışsam da sonunda bunun kaçınılmaz olduğunu anladım.
Bir avuç toprak alıp üzerine attım. Sonra ikinci avuç… Ardından üçüncü avuç…
Bir daha asla göremeyeceğim dostumun yüzünü son kez gördüm. Toprakla örtüldüğünü görmemek için gözlerimi kapattım. Bir süre sonra gözlerimi yeniden açtığımda Nelson artık görünmüyordu. Kenardaki toprak yığınını üzerine atarak küçük bir tepe şeklinde düzelttim.
Çok yorulmuştum. Başımı, Nelson’ın toprağın altında kalan başının bulunduğu tarafa koyup gözlerimi kapattım. Ne kadar uyuduğumu bilmiyordum ama uyandığımda güneş batmak üzereydi.
İşte o an kararımı verdim. Buraya geldiğim günden beri zihnimi meşgul eden o korkunç düşünceyi gerçeğe dönüştürecektim. Zona’ya geçecek ve onun değişimine tanıklık edecektim. Çünkü artık beni buraya bağlayan hiçbir şey kalmamıştı.
Eğilip toprağı öptüm ve usulca fısıldadım:
– Elveda, sevgili dostum! Elveda, tek dostum! Ben de seni tanıdığıma çok memnun oldum.
Gözümden süzülen bir damla yaş, kuru toprağın üzerinde kayboldu.
Arkamı dönüp mağaraya baktım. Burası Nelson’la benim mağaramızdı. İyi ve kötü günlerimiz burada geçmişti. Belki de dünyanın en kötü yeriydi. Ama ben burada dünyanın en iyi insanını tanımıştım.
Gidip mağaramızla da vedalaşmak istedim ama sonra bundan vazgeçtim. Uzaktan el sallayıp:
– Elveda, sevgili mağaramız! – demekle yetindim.
Çünkü güneş batmak üzereydi.
Hızlı adımlarla Zona’ya doğru ilerledim. Son kez dönüp Nelson’ın mezarına baktım. Uzaktan küçük bir tepe gibi görünüyordu. Orada sevgili dostum yatıyordu.
Ona el salladıktan sonra Zona’ya geçtim. Yüzümü Çevre’ye dönerek oturdum ve gözlerimi güneşe diktim. Her geçen dakika hava biraz daha kararıyordu.
Birden kendimi bir girdabın içinde hissettim. Gördüğüm son şey Nelson’ın mezarıydı.
Sonra her yer karanlığa gömüldü…

Gənc Yazarlar Ədəbi Birliyi
“Poetik Dünya Xələfləri”

İlgili Yazılar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir