BENİ BİR CÜMLEYE SIĞDIRMAYIN
Beni tanımlamaya çalışmayın. Çünkü ben, insanların birbirine anlattığı kadar basit bir hikâye değilim.
Bazen bir masanın üzerinde unutulmuş kitaptayım, bazen hiç tanımadığım bir insanın derdini dinlerken. Bazen bir fikrin en sert savunucusu, bazen bir çocuğun gülüşüne saatlerce anlam yükleyen biriyim. Aynı gün içinde hem dünyanın bütün yükünü omuzlarımda hissedebilir hem de küçücük bir güzelliğe yeniden hayran kalabilirim.Bende biraz çelişki var, kabul ediyorum. Herkesin arasında olup kimseye ait hissetmediğim zamanlar da oluyor. Çok konuşmak isteyip tek kelime etmediğim, kalabalıkların içinde kendi düşüncelerime çekildiğim de…
Ama artık kendimi anlatmak için insanların beni anlamasını beklemiyorum.
Bir insanın hangi siyasi düşünceye sahip olduğundan önce nasıl bir vicdan taşıdığına bakıyorum. Hangi kitabı okuduğundan önce, o kitaptan ne öğrendiğini merak ediyorum. Kiminle fotoğraf çektirdiğinden ziyade, fotoğrafın olmadığı zamanlarda kimin yanında durduğuna önem veriyorum.
Bana göre hayat, başkalarının çizdiği sınırların içerisinde kendimize bir yer bulma yarışı değil. Kendi doğrularını sorgulayabilmek, gerektiğinde kalabalığa itiraz edebilmek ve hiçbir makamın insan olmanın önüne geçmesine izin vermemektir.Bir de şu var…
Ben artık her şeyi büyük cümlelerle açıklamak istemiyorum. Her düşüncemi savunmak, her yanlış anlaşılmayı düzeltmek, herkese kendimi kanıtlamak gibi bir derdim yok.
Beni seven sevsin, eleştiren eleştirsin, anlamayan anlamasın.
Ben hayatın bana verdiği zamanı, başkalarının hakkımda ne düşündüğünü hesaplayarak tüketmek istemiyorum. Yazacağım, okuyacağım, üreteceğim, seveceğim, sorgulayacağım. Bazen yanlış yapacağım ama başkalarının beklentilerine göre yaşayan birine dönüşmeyeceğim.
Çünkü benim asıl meselem birilerinin hayatında önemli bir insan olmak değil; yaşadığım dünyanın içinde önemsizleştirilen şeylere yeniden değer kazandırabilmek.
Belki de insanın kendisine bırakabileceği en güzel miras budur: Kendisi gibi kalabilmek.
— Sacit Özdemir
