Ağzımdan kovduğum kelimeler…
Buna en çok dilim itiraz etse de çarpık harflerden oluşmuş bazı kelimeler gizlenmiş dişlerimin arasına. İçime sinmeyen, bende anlamı olmayan kelimeler.
Düşlerimin arasından kovulanlar bir yolunu bulup dişlerimin arasına saklanmışlar. Bunlar gönlümden kovduğum kelimeler.
Allahtan küçük dilim var. En çok ona güveniyorum. Damağım kaypak, hiç güvenmiyorum nedense. Yeri geldi mi dilimi bile sakladığı olmuştur benden. Bademciklerim olsa iyiydi ama onu da çocukken almışlar. Dilim gönlüme muhalif çoğu zaman. Ya dişlerimin gölgesine ya da arkasına saklar sırlarını. Dişlerim de bu yüzden en büyük hayal kırıklığım olmuştur. Hiç ummadık zamanda pat diye atar ortaya atar o iffetsiz çürümüş kelimeleri. Dilim, gönlüme inat ya, korur kollar onun sevmediklerini. Oysa ruhumun ve gönlümün yanından geçemeyecek kadar aciz kelimeler bunlar. Dilimle gönlüm çatışıyor yine bu aralar. Tarafım her dair gönlümden yanadır herkes bilir.
Kelimeler arkadaş gibi gelmiştir hep.
Hepimiz ağzımızdaki kelimelerin ortalamasından ibaret değil miyiz?
En son kibir yakalandı arka dişlerimin arkasında bir yerlerde. Gönlümle birlikte yıllar önce ilk kovduklarımızdandı. “Cezasını beklemeden kendini imha etmiş en derin mide asidinde” diye haberler bile çıkmıştı o zamanlar. Bundan korkup gizlenen diğer kelimeler ise itirafçı affından salıverilmişti bir gece yarısı.
Bir tek dile dokunmadılar, o da kemiği yok diye.
Kemal Demir
İzmir’de yaşıyor.
Müzik ve edebiyat tutkunu. Ney üflüyor.
Öykü ve deneme türünde yayınlanmış iki eseri var.
