ANLAMAYANA
Ne bu hayata,
Ne insanlara,
Ne hayvanlara, ne doğaya sitemim var.
Ne de kışın zembereğine…
Ben bu şiiri,
Anlamayana yazdım.
Kalbim konuştu, duymadılar.
Gözlerim anlattı, bakmadılar.
Bir söz söyledim, rüzgâr aldı
Kime değdi, kim anladı bilinmez.
Ne kırgınım, ne öfkeliyim artık,
Sadece sessizim…
Çünkü ben bu şiiri,
Anlamayana yazdım.
Anlayana davul zurna az,
Anlamayana sivrisinek saz.
Beni anlamadı o vefasız,
Ne yaparsın, bırak gitsin.
Gidene “kal” demek, hangi kitapta yazar ki?
Bu şiirim anlamayana,
Belki küçük, naçizane biri anlar…
Emine Ülger bülbül
