Bir ses duyuldu yüksekten, aşk çalar mı kapını gerçekten? Adım adım ilerliyorken, bu sebepsiz isyan neden? İster miydin hiç sevgiyle coşmayı, aşkla bahçelere koşmayı? Yüreğinin temizliği, yeter miydi almayı? Neyi diye soracak olursan, yüreğine denk birini bulacak olursan, aç ellerini alemlerin yaratıcısına; de Allah’ım en güzelini nasip et kuluna. Rabbim geri çevirir mi hiç duanı? O’dur mucip olan, bekle sıranı.
Kalbin temiz, niyetin saf ise; aç kapını aheste aheste. Yolun aydınlanır iman ile, kalbin coşar onun sevgisi ile. Tek bir kelime yeter; seni kendine aşık eder. Aşk çalarsa kapını, at tüm dünyanın ahını. Kabul et, ver izni; yüreğini aç, takip et izini. Yap, kendine yakışanı; konuş, kalbinin yasını. Unut geçmişi, anıları. Aç sayfanı, kapa eskileri. Tertemiz olsun defterin, dök ortaya heybendekileri. Dürüst ol; yalandan uzak dur. Gör bakalım, nasıl da yakın olur sana kul.
Sessizliğini koru, imanını yaşat. Allah sana yeni kapılar açacak. Bugün değil, her gün aşkla; uyan güzel yarınlara…
Sevda coşturur kalbini, Rahman aydınlatır heybeni. Kendine, yoluna inan, yasla sırtını Rabbine. Bir iki kere değil, ömür boyu koru saadetini. Nasip edecek her şeyin en güzelini. Adım at, korkusuzca yürü; aşk meşaleleri yanacak bir sürü.
Pes etme, dile istediğini; Rabbin utandırmaz ne seni ne beni…
