İnanmak
İnanmak diye bir kavram vardır dostlarım. Kime, neye, ne şekilde inanacağımızı ancak biz belirleriz. Neye, ne şekilde bakmak istediğimize ancak biz karar verebiliriz.
Ben hayatım boyunca hep güzel şeylere inanmak istedim. Gökyüzüne bakarken her zaman her şeyin çok güzel olacağına inandım. Hayat öyle sandığımız gibi tozpembe değil, hiçbir zaman da olmadı. Sadece sanmak ve inanmak arasındaki farkı anlayabilmek gerekir. Ben dünyanın güzel olduğunu düşünmüyorum, sanmıyorum. Ama güzel olabileceğini umuyorum, güzel olabileceğine inanıyorum. Hangi dünya?
İç dünyam, kendi alanım, çevrem ve sahip olduklarım… Bunlar tek başına bir dünya değil midir? Bence dünyadır. Hiçbir zaman, hiçbir insan doğuştan her şeye sahip değildir. Hep bir eksik vardır, yanında, önünde ya da yüreğinde…
Neden mi? Çünkü Allah bize en güzellerini nasip etmek istedi. Nasıl mı? Bir kendinizi düşünün, ailenizin size verdiği harçlık mı daha değerlidir yoksa sizin kendi emeğinizle kazandığınız para mı? İkinci seçenek daha huzurlu hissettirmiyor mu? Peki ya biz ikinci seçeneği yapabilecek güçteyken neden birinci seçeneğe mahkum kalalım ki?
İşte dostum, Allah bize fırsatlar sunar. O fırsatları bizim fark etmemiz gerekir. Zor, imkansız şeyler görünür. Ama ne demiş Rabbim?
“Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır.”
Peki ya biz ne yapacağız?
Sabredeceğiz.
Neden mi?
Çünkü Allah sabredenlerle beraberdir.
Peki ya sonuç ne olacak?
“İnanmak, başarmanın yarısıdır.”
Emek vermeden, inanmadan hiçbir yola varamayız. Her şeyin bir bedeli, bir ağırlığı, bir imtihanı vardır.
Neden mi?
Çünkü cennet bile ölüm ister.
Ve biz insanoğlu olarak her şeyi yapabilecek kapasiteye sahibiz.
O halde bizi durduran ne?
Ayşe Bedevi
