Ben seni böyle dağlar gibi,
Gökyüzünü kucaklar gibi severken;
Avucuma bir parça umut,
Küçük bir sevgi kırıntısı bırakmak
Sahi, bu kadar zor muydu?
Zihnimin her köşesinde adın yankılanır,
Ben sürekli, her nefeste seni düşünürken;
Senin hayatında bir gölge bile olamamak,
Yokmuşum gibi davranman,
Beni bu uçsuz bucaksız dünyada
Hiçmişim gibi hissettirmen…
İnsan en çok, varlığıyla sığamadığı bir kalpte,
Yokluğuyla unutulunca yorulurmuş.
Benim sevgim sana fazla mı geldi,
Yoksa senin yüreğin mi bu aşka dar düştü?
Sessizce siliniyorum şimdi sahnenden,
Gözlerinde bir iz, dilinde bir söz bırakmadan.
En zoru da buymuş meğer;
Her şeyim dediğin insanda
“Hiç” olduğunu anlamak…
