Korktuğu şey ışığı kaybetmek olsaydı şâyet,
karanlıkta kalınca korkmaya devam eder miydi?
Yalnızlıktan korksaydı,
kalabalıkta yalnız kalmayı seçer miydi?
Kendiyle çelişip durur insan.
Oysa evvelâ utanmayı kaybetmekten korkmalıydı;
zirâ yeniden utanamaz.
Sonra çocukluğunu kaybetmekten korkmalıydı;
bir daha eski nâhifliğinde olamaz.
Ama bunlar teferruat…
Acizdir çünkü insan.
Ne var ki, mutsuz olmaktan korkup
mutluluğu erteler durur.
Tebessüm edince yanakta beliren o çukura düşmekten korkar, somurtur.
Peki sen,
neyden korkarsın can?
Sevdiğin bir şeyi kaybetmekten mi,
soyunup toprağın koynuna girmekten mi?
Sâhi, neden varsın can?
Koyverip kendini gideceksen hikâyenin
hiç beklemediğim anında…
Buz gibi soğudum senden inan.
Karnımda kıvranıp duran sancından,
Bitmeyen arsız utancından…
Güneşin karanlığı öptüğü vakitte
Bilmem kaçıncı uyku haram.
