DİNGİNLİĞİN BOZUMU
Denizi izliyordu.
Rüzgârın getirdiği deniz kokusunu,
Derin derin içine çekiyordu.
Birden bir kızgınlık böldü,
Günbatımının dinginliğini.
Dalgaların sesini bile bastırdı.
Kırılıverdi kalbi,
Dudağının kenarına hüzün yerleşti.
İnanamadı dinmeyen bu öfkeye.
Durmuyordu çığlıklar.
Suçlamaların sonu gelmiyordu.
Yine de sustu.
Pişmanlık çöktü aklının çöllerine.
Ardına bakmadı.
Oradan öylece uzaklaştı.
Dinlemeyi bırakıp maviye teslim oldu.
Lacivertin en koyusunda buldu huzuru.
