Her Feda Bir Vedayı Büyütür
Bu dünyada en kıymetli ve vazgeçilmez olan nedir sizce? Canımız mı, malımız mı? Yoksa onların üzerinde olan vatanımız mı? İnsan yeri gelir en sevdiği için canından can pahasına vazgeçer hem de gözünü kırpmadan ve korkmadan.
Ölümün soğuk yüzü korkutsa da, insan bazı ölümleri düğün bilir kendince. Ölüm bu kadar soğukken ve toprak bu kadar acıyken insan ölüme neden koşar ki? Yaşamak bu kadar güzelken, insan neden bir veda büyütür ki? Belki de vefadan öte feda ister bazı şeyler.
Feda olmadan vefa olmaz ki. Peki insan neden feda eder ki kendini? Hem de arkasında hiçbir zaman dolmayacak bir veda bırakırken. Çünkü yaşatmak için bazen ölmek gerekir. Bazen vatan için, sevdikleri için yaşayanları yaşatmak için soylu bir ölüm gerekir. Çünkü bazı ölüler vardır ki onlar sadece bedenen ölür. Adları, makamları kalır. Sözleri, yüzleri, hikayeleri unutulur ama, şehadetleri ve şahitlikleri baki kalır!
Vatan sağolsun deriz ya hani, boğazda koca bir yumrudur oysa bu söz. Gözde hiç dinmeyecek bir yaştır. En büyük fedakarlık” Vatan Sağolsun” diyen bir babanın sabrı, bir annenin dinmeyecek hasretidir. Bu yüzden her feda bir veda bırakır arkasında. Peki sizler neleri feda ettiniz bugüne kadar hiç düşündünüz mü? Ya da kaç fedayı bir vedayla büyütük hiç saydınız mı sahi?
Gülnaz Okuyan
