Kayıp Çocukluk
Bize bir çocukluk borçlusunuz!
Kaybettiğimiz bir çocukluk hem de. Hani sokaktan çalıp dört duvara hapsettiğiniz, gerçek dünyanın kötülüğünden sakınıp, sanal alemin karanlığına gözü kapalı emanet ettiğiniz kaybolan çocukluk.
İnsanlar robotlardan farklıdır. Çünkü robotların duyguları yoktur. İnsan düşünebilen, hissedebilen, akledebilen bir varlık. İnsan yaratılmışlar içinde üstün olandı.
Peki ne oldu bu insanlara? Ya da ne oluyor bu çocuklara? O insani duygulara, o merhamete, o saygıya ne oldu? Nerede kaybettik o güzel huyları, çekip çıkarsak ya yerinden. Yoksa duygularımızı da mı çaldılar habersizce ?Tıpkı insanlığımızı çaldıkları gibi. Yoksa biz de birer robota mı dönüştük dersiniz? Mükemmel çocuklar yetiştirmek isterken birer robota mı çevirdik çocukları? Onları masaldaki canavardan koruyup gerçek canavardan saklayamadık mı?
Ne oluyor bu çocuklara söyler misiniz? Kalem tutan ellerinde neden kan damlıyor? O berrak zihinlerinde kötülük neden kol geziyor? Okul zilinin duyulduğu yerde ölüm sessizliği neden? Ruhunu aç, midesini tok bıraktık çocukların. Onları sanal alemin sınırsız sularında unuttuk! Kaybolup gidiyorlar teker teker.
Gülnaz Okuyan
