: “Bazı kalemler cam kırıklarını yazar.
“Hiç değişmeyen o acı hisleri, yıllar geçse bile aynı. Bir kalem kaç kadının can dostudur; ruhunu, kalbini dinler.
İnsanların dinlemediği ve hatta yargıladığı o kelimeler…Bu dünyada nankörler vardır; onlar can yakmaya doymazlar. Gözlerindeki yaşı gülümseyerek seyrederler, yarasına biraz daha tuz dökerler. O kadınlar Allah’ın en güzel çiçekleri.
O çiçeklerin solmasını seyrederler ne zaman toprağa karışacak diye.
O kadınlar camı olan oda, o camı bile tahtayla kapadılar. O kadınlar…Ellerini açıp dua etti Allah’a ve sonra eline bir kalem ve bir kağıt alıp içini döktü.
Her gece, her gece içini döktü. Bir gün o yazdıklarını kitap satılan yere koydu ve uzaklaştı…
uzaklaşırken kitap satan yaşlı adam onu gördü, çağırdı ama kadın duymadı.
Yaşlı adam o sayfaları okumaya başladı. Gözleri her sayfada yaşlarla doluydu. O yazıları kitaba dönüştürdü. Bekledi kadın gelir diye ama gelmedi. Çünkü ilk ona vermek istedi ama endişeliydi.Ya bu yazdıkları onun hayatıysa? “Diyerek” kamera kaydına baktı ve kadının yüzü gözüküyordu. Polislere haber etti bulsunlar diye.
Kadına artık doğru dürüst yemek vermiyorlardı, bir deri bir kemik kalmıştı. O kadına öyle davranmaları ise…Eşinin kaybıydı ve ailesi hiç istemiyordu zaten evlenmelerini. Trafik kazasında kaybetmişti kadın eşini. Ve eşinin ailesi o günden sonra ona hep eziyet ediyordu.”Karnında çocuğu vardı. Onu aç bırakarak bebeğini de kaybetmişti.
Mezarı bile olmadı, bir ormana gömdüler.Bir gün dışarıda oturuyordu, yoldan bir erkek geçti. ‘Sen kendimi gösteriyorsun?’ dediler ve o acımasız aile kızı saçından tutarak içeri sürükleyip saçının hepsini kestiler. Bununla kalmayıp tahtayla dövdüler.
Kız kanlar içinde elini Allah’a açıp dua etti; ‘Beni eşimin, bebeğimin yanına al.’ diye.
Kız haftalarca öyle kaldı ama yaşadı, ölmedi.Ve bir gün yazmaya başladı içindeki tüm cam kırıklarını
Son cam kırığını yazıp bitirmişti o gün o kitabı satılan yere koymuştu.Ve o gün gelmişti.
O odanın camı güneş alacaktı. Polisler geldi, o kadını kurtardılar. Ve o kadın şimdi kaç kadını kurtarıyor. Evet, o kalem kaç kadının can dostu, o kalem kaç kadının pencerelerine güneş oldu.”Hayat Okulu Yazarı
