Hasreti Cennet Kokan Abim Derler ki;
Acısı büyük olanın gülüşü güzel olur.
Yokluğun o kadar derinlerdedir ki herkese söyleyemem, sadece insan olana derim.
İnsan olmayana ise gülüşümü, dik duruşumu gösteririm;
çünkü onlar darbe vurmak için fırsat gözetirler.
Oysa ki artık yer kalmamıştır bende, ondandır bu dik duruşum.
Herkesin bir dağı olur, benim dağım da abimmiş.
Çünkü artık kanadım kırık gezerim.
Bir zamanlar o kırık kanada tuz dökerlerdi; şimdi ise o kırık kanadı bile koruyacak güçteyim.
En güçlü insanlar en derin acılardan olurmuş, bunu en iyi ben anlarım.
Hiçbir zaman isyan kelimesi çıkmadı dilimden ama bir “keşke”m var:
Keşke abim yaşasaydı da ben, ben gitseydim…
Son günümüz birlikteydi; mescitte namazını kıldın.
Sonra eve gidecektik ama sen gelmedin
. Ben eve gittim, sonra bir ses duydum, koştum;
sen yerdeydin, son nefeslerini veriyordun gözlerimin önünde,
Daha gençtin be! Kur’an’a aşıktın.
Hastaneye götürdüler, ben ise yollarda öylece geziyorum.
Sonra seni getirdiler; cansız bedenini…
Ben o an bağırdım, durmadan, durmadan bağırdım.
Çocuktum daha; çocukken sağalmayan yara aldım.
Sen gitsen de hayata sevgi izini koydun.
Abim, ben de senin gibi olacağım; bu dünyadan giderken sevgi izi koyacağım.
İyilik yapıp, öyle vereceğim son nefesimi.
Kalem yaz yaz bitmez, daha neler var… Kalem, kağıt biter; benim içimdeki o derinlikler bitmez. HASRET
