Kırılan her cam parçası, yaşanmış bir hikayeyi taşır içinde. Onları atmak yerine, öğretmen olur insana. Çünkü bazı kırıklıklar; sana daha iyi nasıl sarılacağını, kimleri hayatında tutacağını ve kendini nasıl onaracağını gösterir.
Gökyüzüne bakıyorsun,
Öyle dalıp gider gözlerin.
Çünkü bazen insan öyle dalar uzaklara…
Bir zamanlar acı hatıralar, dinmeyen yağmurlar ederdi gözlerini.
Bir zamanlar duvara tutuna tutuna kalkardı ayağa,
Ama kalkardı, ama kalkardı…
Çaresiz içinde paramparça olsa da
Elini açıb dua ederek kalkardı.
Baksan evin her köşesinde pencere var,
Ama o pencereler hep kapalıydı.
Oysaki o pencerelerin önüne çiçekler koymuştu.
Bu haksızlıklar onu uçurumun kenarına sürüklüyordu;
Çünkü sadece nefes alıyor, yaşamıyordu.
Bir defa bile olsun isyan etmiyordu.
Ve o isyan etmemesi, Allah ona öyle bir kapı açtı ki;
İçinde o sabrın, o isyan etmemesinin mükafatını verdi.
Şimdi ise yaşama sebeplerinden biri,
Kendi gibi o çaresiz kadınların yanında olmak,
Uzanan o eli tutmak.
Ömrünü onlara verdi.
Hayatın tek değeri iyiliktir,
İyilik varsa hayatın değeri var.
