Kendi Hayatıma Misafir
Evin sessizliğinde
camdan dışarı seslenirim çocukluğuma,
masama bir çay daha koyar
çocukluğumla dertleşirim.
Yaş aldıkça öğrendim:
insan bazen kendi hayatına misafir olur.
Kalbini kapıda bırakır
ve sessizce oturur.
Kendimden geriye
birkaç eksik cümle kaldı;
tamamlasam ben olmayacağım,
tamamlayamadıklarımın
ağırlığında büyüdüm.
Adımı çağırmadı kimse,
ben yine de dönüp baktım.
Belki de hayatta en çok adımı kendime seslendim.
Hatıralar bazen
insandan daha kalabalık.
Her biri benden bir parça taşır,
özlediğim, sığındığım
o anların hiçbirini geri vermez.
Ramazan Yontucu
1 Comment