Hissettirilen her şeyin acı gerçekliği sarıyor bu aralar etrafımı. Söylenen bir sözün ne denli tesir ettiğini bizzat yaşıyorum. İnsanların sadece kendini önemsediğini görmeye başladım sanırım. Artık sadece iyimser görmemem gerektiğini öğrendim galiba. Hayata iyimser bakmanın her zaman daha güzel olduğunu düşünürdüm. Sanki iyimser bakmazsak yaşamaya sebebimiz olmaz gibi geliyordu. Boşuna dememişler nefes aldığın sürece çok şey öğrenmekle mesulsün diye. Bunun doğru olduğunu hep biliyordum ama öğrenilen şeylerin bu denli hayatımı değiştirme ihtimali olacağını düşünmemiştim.
Bildiğin bütün doğrular köklü bir değişime uğrayabiliyor. İlmek ilmek ellerimle işlediğim her şeyi yine kendi ellerimle tek tek sildiğime şahit oldum. İnsanlar insanları başka doğrulara kadar götürebilirmiş meğer. Doğru her zaman değişebilirmiş. Nerden baktığına bağlı olarak.
Kendime kaldığım her süreç beni başka kapılara ulaştırdı. Şuanda da olduğu gibi.
Her zaman yeni şeylere açık olmam gerektiğine inandım. Çünkü hayatımın her dönemi başka kapılara çıktı. Sabit düşünce, sabit yaşam veya sabit zamanlar mümkün değildi. Savaş vererek yaşayan her yaşam gibi. Rutinleri olmayan her insan gibi. Sıcacık evde büyümeyen herkes gibi aslında.
Her zaman yaşamak için savaş veren herkes cümlelerimin manasını anlayacaktır. Kendime sürekli yeni bir ev kurmak zorundaydım zihnimde. Güvenli bir hayal odam olmalıydı ki yaşamayı kendime olağan kılabileyim. Diğer türlüsü çok karanlık bir zihinde savaş vermekti çünkü.
Kendime şans verdikçe, kendimi dinledikçe ve kendimi anlamaya başladıkça gördüm ki benim en büyük yanlışım herkesi iyileştirmem gerektiğine inanmam. Bana uzatılmayan her eli başkasına kolaylıkla sunuyor olmam. Kimse kendini yaşadığı süreçlerde yanlış hissetmesin diye, kendini delirme noktasına getirmesin diye elimde avucumda ne varsa herkese sundum. Ama sonunda yine yaralanan ben oldum. Çünkü yaptıkça değerim azaldı, ben onlara gittikçe onlar benden kaçtı. Ben saygı duydukça saygısızlığa maruz kaldım. Herkesi anlamaya devam ettikçe en anlaşılmayan insan ben oldum.
O yüzden her yaşanılan olayı kıymetli görüyorum. Bana başka kapıdan bakmayı öğreten her şeye olan minnettarlığımı tarif etmem mümkün değil.
Artık biliyorum ki biz iyiyiz diye kimse iyi değil. Biz yaşadıklarımızdan iyiliği seçtik diye herkes iyiliği seçmiyor. Bazıları kasten kötülüğe gitmek istiyor. Belki kolay olduğu için belki hayat o noktaya getiriyor bilmiyorum. Ama hepimizin tercihleri aynı değil. O yüzden artık herkesi kendine özel kabul ediyorum. İçlerinden ne çıkacağını bilemeyiz. Ne onlara odaklı kalmalıyız ne de onları biz zannetmeliyiz.
İlerleyebilmek kendini korumaktan geçiyorsa bende kendimi korumayı seçiyorum. Kendimi yansıtabildiğim tüm iyiliklerimle kendimi ezip geçmeden var olmanın da mümkün olduğunu gördüm. Kendimi seçiyorum. Ne yaşarsam yaşayayım ulaştığım her şeyle.
Vesselam.
Şeymanur Gündüz
seymanrgunduz@gmail.com
instagram: seymanurunkaleminden
Ben Şeymanur Gündüz. Ordu’da yaşıyorum. İçimize Yolculuk kitabı yazarıyım. Blog sayfamda yazı yazmaya devam ediyorum. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Çocuk Gelişimi mezunuyum. Yazmak beni kendim gibi hissettiriyor.
