İnsan bazen geçmişi bir yük sanıyor. Oysa biraz durup baktığında anlıyor; taşıdığı şey aslında yük değil, kendisinin en gerçek hali. Dünden bugüne getirdiğimiz ne varsa, bizi biz yapan izler aslında. Unutamadıklarımız değil yorucu olan, yüzleşemediklerimiz. Çünkü bazı anılar kapıyı çalmaz; içimizde sessizce oturur, zamanı gelince konuşur.
Bir gün, hiç beklemediğin bir anda, eski bir şarkı çalar kulağında. Kalbin hafifçe sıkışır, sonra yumuşar. Gülümsersin. Çünkü anlarsın ki, o günler geçip gitmemiş; sadece yerini değiştirmiş. Çocukluğun, gençliğin, o ilk heyecanların… Hepsi hâlâ seninle, sadece daha derinde.
İnsan en çok da kendinden uzaklaştığında yorulur. Oysa içimizde hâlâ koşmak isteyen bir çocuk, inanmak isteyen bir kalp var. Kırılmış olabilir, eksilmiş olabilir ama tamamen susmaz. Yeter ki biraz dinle. Yeter ki onu susturmak yerine anlamayı dene.
Belki de hayat dediğimiz şey, kaybettiklerimizi aramak değil; içimizde kalanları fark etmektir. Çünkü her şeye rağmen içimizde sönmeyen küçük bir ışık var. Bazen rüzgârda titrer, bazen karanlıkta saklanır ama asla tamamen kaybolmaz. O ışık, yeniden başlayabilmenin ihtimalidir.
Bugün geriye dönüp baktığında canın acıyorsa, bu hâlâ hissedebildiğin içindir. Ve hissedebilen bir kalp, hiçbir zaman tamamen kaybetmiş değildir. Çünkü en karanlık anların bile bir sabahı vardır. Ve bazı sabahlar, insanın içinden doğar.
Belki her şey istediğin gibi olmadı. Belki bazı hikâyeler yarım kaldı. Ama sen hâlâ buradasın. Hâlâ yazabilirsin. Hâlâ değiştirebilirsin. Hâlâ umut edebilirsin.
Çünkü ne olursa olsun, insanın içinde hep bir bahar kalır. Ve o bahar, en ummadığın anda yeniden çiçek açar.
