Bir ağacı düşün… Köküne su taşırsın, toprağını belki ellerinle havalandırırsın. Güneşten korur, rüzgâra karşı siper olursun. Çünkü bir gün filiz versin, gövdesi serinlik sunsun, dallarında umut yeşersin istersin. Belki de kendinden çok ona inanırsın.
Ama ne zaman dalları güçlenir, yaprakları gürleşir… O zaman başlarsın yabancılaşmaya. Gölgesi serinletmez artık seni. Sanki sen hiç orada olmamışsın gibi ve bir gün o dal, senin sırtına iner. Hiç beklemediğin bir anda, hiç hak etmediğin bir yerden. Filiz versin diye su taşıdığım ağacın dalından sopa yedim.
İşte o an anlarsın; darbeler geçer, acısı diner. Belki izini de taşımazsın uzun süre. Ama ihanetin bıraktığı boşluk o kolay dolmaz. Unuturum belki o gün yere kapaklandığım anı, ama senin göz göre göre canımı yakışını, asla.
Çünkü ihanet, bir düşmanın değil, bir dostun elinden gelen darbedir. Ve bazen insan, düşmanıyla değil; dostuna benzettiğiyle yaralanır en derinden.
