Bir tohum gizlenir yaşın ardına,
Müjgânın bağrında büyütür seli,
Umudu ekerken gönül yurduna,
Huzurla biçecek muştulu yeli.
Elem deryasında sessiz bir ebe,
Gözden akan yaş müjdeye gebe,
Aşılacak elbet her sarp engebe,
Kasveti yaracak fecrin kandili.
Toprağa çıkarken yolun sonucu
Sabırla demlendi o kesif acı,
Ruha deva gibi muciz ilacı
Sürer Lokman Hekim şifalı eli.
Sönmeyen ümitler, aklını çeler
Süzülen incide türlü lehçeler,
Bir demette saklı büyük bahçeler,
Bostana döndürür bu çorak ili.
Ağlamayan bilmez tatlı hayâli,
Gözyaşı meyvenin en duru hâli,
Kurudu sanılan ömrün nihali,
Açar saadetle bir gonca gülü.
Selim’i zebun etti, Mansûr’u veli,
Kerem’i kül eyledi, Mecnûn’u deli,
Dîdenin çilesi, vuslat bedeli
Gözyaşı mühürlü bahtın güzeli.
Şâd olup silinir hicranın hüznü,
Yüreğin kedere kalmadı izni
Hecenin ölçüsü, aruzun vezni
Müjdeler dokuyor şiirin dili.
Kaderin hükmünde gizli bir ayan,
Aşkın ateşini ruhuna yayan,
Hakk’ın dergâhında makbul sayılan,
Kulun gözündeki secde mendili.
