Rüzgârın cebinde eski bir mektup, savruluyor sokaklara kimliksiz.
Bir şehir uyanıyor içimde usulca, camlara vuran yağmur sessiz.
Bir bisiklet geçiyor hatıralardan, zincirinde çocukluğum takılı.
Düşe kalka büyüdüğüm o yollarda, her yara bir şiir gibi saklı.
Gökyüzü eğiliyor omzuma doğru, soruyor: “Neyi arıyorsun hâlâ?”
Bilmiyorum…
Belki de kendimi, bir kelimenin ucunda, dünyada.
