SİYAH KALEM
Bir Bakış Kadar
Elya ile Soren aynı sokakta yaşardı.
Soren, Elya’ya her gün aynı şeyi söylerdi:
“Sen benim için her şeysin.”
Elya inanırdı.
Ta ki bir akşam, yağmurun altında tek başına kalana kadar…
Soren onu gördü.
Ama yanına gitmedi.
Sadece uzaktan baktı ve yürüyüp geçti.
Elya o gece anladı:
Bazı insanlar seni severek konuşur, ama sevgisi konuştuğu yerde kalır.
Aradan zaman geçti.
Elya’nın hayatına Narel girdi.
Narel ona hiç “Sensiz ölürüm.” demedi.
Hiç büyük sözler vermedi.
Ama Elya’nın elleri üşüdüğünde ellerini tuttu.
Gözleri dolduğunda nedenini sormadan yanında oturdu.
Bir gün Elya ona:
“Beni neden hiç sevdiğini söylemiyorsun?” dedi.
Narel gülümsedi.
“Çünkü bazı şeyler söylenince küçülür.”
Elya sustu.
“Sevgi nedir?” diye sordu.
Narel cevap verdi:
“Sen söylemeden seni anlamaktır.”
O gün Elya, aşkın kalbi hızlandırdığını; sevginin ise insanın kalbine huzur verdiğini öğrendi.
Ve Siyah Kalem sayfaya yalnızca şunu yazdı:
“Aşk gözlerde başlayabilir.Ama gerçek sevgi, davranışlarda belli olur.”
