Anne…
Bazı insanlar “ev” kelimesini bir yer sanır.
Oysa insanın gerçek evi bazen sadece bir annenin sesidir.
Dünyada herkes seni yarı yolda bırakabilir. Herkes değişebilir. Herkes bir gün gitmeyi seçebilir. Ama bir annenin kalbi… O, evladı için atmayı hiç bırakmaz. Sen büyürsün, o yine seni küçük bir çocuk gibi merak eder. Sen yorulursun, o senden habersiz senin yerine dua eder.
Hiç kimse bir anne kadar sessiz sevemez.
Çünkü anneler sevgilerini kelimelerle değil, kendilerinden eksilterek gösterir.
Bir annenin yorgunluğu gizlidir…
Gözyaşı gizlidir…
Kırgınlığı gizlidir…
Ama sevgisi o kadar büyüktür ki, insan yıllar geçse bile hâlâ içine sığınmak ister.
Belki herkes seni anlayamaz hayatta.
Ama annen, sen konuşmasan bile sesindeki kırgınlığı duyar.
Ve dünyanın en ağır şeyi bazen annenin gözündeki o yorgun bakıştır… Çünkü insan ilk defa o zaman anlar; kendisi büyürken annesinin yavaş yavaş yorulduğunu.
Bu yüzden anne sadece bir kelime değildir.
Bir insanın en güvenli limanı, en içten duası, kaybetmekten en çok korktuğu şeydir.
Bugün Anneler Günü…
Sarılabiliyorsanız sıkıca sarılın.
Çünkü bazı insanlar bir daha asla yerine konamaz.
Ve bu dünyada hiçbir sevgi, “annem” derken insanın içini dolduran o tarifsiz huzura benzemez.
