Yara
Hiçbir yara ömür boyu sızlamıyor!
Bazen hırsla kaşıdıklarımız, kanattıklarımız oluyor.
Bazen keskin sirke küpüne zarar, deneyimliyoruz.
İyileşmesine izin vermediğimiz yaralarımız da var.
Tutunacak bir şey kalmadığında yaramıza tutunuyoruz.
Çok sular aktı, çok köprüler yıkıldı…
Bazen ne köprüden ne sudan eser kalmadı.
Ama inatla öfkemi diri tuttuğum zamanlar oldu.
Sonra bir baktım o öfke içten içe beni çürüttü.
Şimdi…
Affetmeyi öğrendim, sakinleştim
Kendim için, sağlığım için, ilerleyebilmem için…
Beni aşağı çeken ne varsa özgür bıraktım,
Düşmemek için.
Hafifledim …
Meğer inatla nasıl tutunmuşum öfkeme.
Değiştirebileceğimi sanmışım her şeyi.
Ama,
Değişmiyor kabullendim!
İnsanlar değişmiyor, sistem değişmiyor, hiçbir şey değişmiyor…
Oluruna bırakabildiğim her şey bir şekil yolunu buldu.
İnatla yapıştığım her şey ellerimi kanatıyor
Ne kadar sıksam ipin ucunu, canım o kadar fazla yanıyor…
Şimdi bir adım geri çekilmeyi öğrendim,
Gitmeye hala cesaretim yok!
Gidenin de kalanın da gönlü hoş olsun,
Ben yaralarımı kabullendim, onlar orada..
Unutmadım, sadece artık kaşımanıza izin vermeyeceğim…
