İYİYİM!
Farkında mısınız?
İnsanlar daha fazla soru sormasın diye hep “iyiyim” der olduk.
Peki, gerçekten iyi miyiz?
Ya da her zaman iyi olmak, iyi görünmek zorunda mıyız?
Yüzümüzdeki maskeler ağır gelmiyor mu artık sizce de?
İnsanlar birbirine iyi olduğunu kanıtlama çabasında ne kadar efor sarf ediyor, bir düşünsenize…
Bazen “yoruldum” diyebilmek bile öyle büyük bir lüks geliyor ki.
İnsan bazen depresyon hırkasını omzuna geçirip öylece oturmak istiyor.
Perişan mıyım?
Evet.
Görün halim bu…
Saçlarım dağınık, gözlerim ağlamaktan şiş, göz altı torbalarım da var. Evet, biraz da mutsuzum. Hepiniz gibi…
Bazen yediğim tabağı bile kaldırmak istemiyorum, doğru.
Bazen yataktan çıkmak istemiyorum.
Ama siz beni bilmem kaçıncı kahvemin fotoğrafını paylaşırken görebilirsiniz.
İnsan bazen hayatı ellerinden kayıp giderken bile tekli koltuğuna oturup öylece kahvesini içmek istiyor.
Doğru…
Ve bazen ben evde ütü yaparken bile siz beni tatilde zannedebilirsiniz!
Hayat böyle artık, değil mi?
Herkes en iyi halini görecek.
En köpüklü kahve paylaşılacak.
Bir giyilen kıyafetle bir daha story atılmayacak.
Ev dağınıksa kadraja girmeyecek.
Gözler şişse güneş gözlüğü takılacak.
Çünkü herkes iyi olacak.
Herkes mutlu görünecek.
Herkesin hayatı yolunda gidecek.
Öyle görünecek en azından…
Tüketim çılgınlığının son noktası, kendimizi tüketmek oldu.
İyi görüneceğiz diye tükettik kendimizi.
Olmayan enerjimizi…
Bitmiş sabrımızı…
Kalmayan gücümüzü…
Biraz idareli kullansaydık belki yarınlara da kalabilirdi.
Ama yarınları da tükettik.
O da yetmedi…
Bazen sadece “Yorgumum” demek istiyorum.
Bazen hiçbir şey anlatmadan öylece oturmak…
Bir kahve içmek…
Pencereden dışarı bakmak…
Ve kimseye iyi olduğumu kanıtlamak zorunda kalmamak.
İyi görünmek zorunda olmadığımı anlamam kırk yılımı aldı.
Kırk yıl…
Oysa insanın bazen sadece insan olmaya ihtiyacı var.
Dağınık.
Yorgun.
Mutsuz.
Umutsuz.
Eksik.
Ve bütün bunlara rağmen hayata devam eden…
Ben yorgunum, evet.
Biraz da umutsuzum.
Ama biliyorum ki yalnız değilim.
Hepimiz bazen böyleyiz.
Hepimiz bazen “İyiyim.” derken içimizden başka bir şey söylüyoruz.
Belki de artık birbirimize sormamız gereken soru,
“İyi misin” değil,
“Gerçekten nasılsın?”
olmalı.
Ve belki ilk kez, gerçekten olduğumuz halimizle cevap verebilmeliyiz:
“Bugün iyi değilim.
Yorgunum.
Ama biliyorum geçecek…”
