Rahîm Kapısına Yolculuk
Derviş Nâsir, ömrünü dağlarla şehirler arasında tüketmiş, nefsinin bağını çözmeye çalışan bir yol eri idi. Bir gece, yanan kandilin titrek ışığında mürşidinin huzurunda diz çökmüş; kalbinin karanlığında aydınlık arıyordu.
Mürşidi, beyaz sakalının arasında kaybolan tebessümüyle ona dönüp şöyle dedi:
— Evladım, Hak Teâlâ’nın Rahmân ismi dünyada her kulun üstündedir; fakat Rahîm ismi… O yalnızca ahirette mümin kulların üzerine iner. Dünyadaki her nefes Rahmân’dandır; fakat ahiretteki her af, her lütuf Rahîm’in tecellisidir. Sen bu kapıya hangi yüzle varacağını hiç düşündün mü?
Bu söz, dervişin gönlünde bir ok gibi sızladı. Mürşidinin ellerine kapandı:
— Efendim, Rahîm kapısına lâyık olmanın yolu nedir?
Mürşid, kandilin ışığına bakarak derin bir nefes aldı:
— Muhabbet, korku ve ümid. Üçü bir araya gelirse kulun kalbinde rahmet doğar. Hakk’ı sever, O’ndan hayâ eder, O’na sığınır… Sonra Resûlullah’ın ahlâkıyla ahlaklanır. İşte o kul, Rahîm ismine mazhar olacak kuldur.
Bu sohbetten sonra derviş Nâsir, geceleri daha çok secdeye vardı, gündüzleri daha fazla tebessüm etti. Helâle sarıldı, haramdan kaçtı. Bir gün kalbinin derinliklerinde şöyle bir nida hissetti:
“Sana dünyada Rahmân yeter; lakin ahirette Rahîm’i ister misin?”
Nâsir artık dünya gürültüsünün içinde bile Allah’ın sessizliğini işitir olmuştu.
Yıllar böyle geçti. Nihayet derviş bir gece, sabaha karşı ruhunu teslim etti. O an, sanki gönlünün kapısına bir ışık vurdu. Işığın ardından tatlı bir ses yükseldi:
— Nâsir, dünyada Rahmân ile yaşadın; şimdi Rahîm ile diril.
— Zira sen, affı ümit ederek yaşayan, Resûl’ün ahlakıyla ahlaklanan kullardandın.
Böylece derviş, kendisini rahmetin serin gölgesinde buldu. Rahmân’ın dünyadaki geniş rahmetini bilirdi; fakat Rahîm’in ahiretteki derin merhameti, onu bambaşka bir huzura bürüdü.
O günden sonra sufîler arasında şu söz dilden dile dolaştı:
“Dünyada Rahmân’dan rızık iste; fakat kalbini Rahîm’e hazırlamadan kabre girme.”
Ayşegül Kum
