Biz, kızıl gecelerin doğurdu çocuklarız;
Sağımız solumuz “öteki” dolu bizim
Uzatsak elimizi her köşede, her kuytuda,
Buluruz kendimiz gibi birkaç garibanı daha;
Yalnızlar köyünün yüzüne bakılmayan ötekileriyiz biz
Aldırmayız hayatın bize yaşattığı ne iyisine ne kötüsüne,
Arşınlarız sokakları; yırtık ayakkabılar Ve kirli elbiselerle,
Gizleriz açlıktan guruldayan karınlarımızı
Ve korkudan sakladığımız duygularımızı…
Susar dilimiz susar gönüllerimiz;
Yaşarken susar, susarken ölürüz biz
Bazi geceler uyku tutmaz gözümüzü,
Hayaller kurarız; sıcacık damlarda ısınır hayallerimiz
Başımızda bir çatımız, içinde sıcacık aşımız,
Kollarıyla sarıp sarmalayan naif yürekli anacığımız….
Isırırız sokağın soğuk gecelerinde,
Hayallerimizin sıcaklığında
Sokaklar acımasız, acımasız zifiri karanlıklar;
Ve olabildigʻince tehlikedeyiz anın içinde biz
Yok bizim koruyup kollayanımız,
Özlemler sarıp sarmalayakanımız,
Korkudan titreyen yüreğimizi rahatlatacak bir ailemiz…
Biz sokakların öteki çocuklarıyız, biz bu âlemin ötekileriyiz
Sığınırız bir karton kutunun döşeksi sıcağına,
Yıkık damlar arasında korkuların sancısıyla…
Bulduğumuz çöplerden doyururuz karnımızı,
Kimseler sormaz halimizi, ne halde olduğumuzu,
Kaldırımlar arasında saklanbaç oynarken biz,
Sessizce harcanır gideriz haramilerin dişlerinin arasında…
Bir sabah bir haber okursunuz gazetenin birinde;
“Yine bir sokakak serserisi daha ölü bulundu bugün”diye,
Kimse” vah” etmez,kimse üzülmez bize;
Üstümüze bir avuç toprak atanımıiz olmaz bizim ;
Öylece gideriz biz ötekilerin âlemine…
Feleğin terazisi şaşmaz mı bu buna;
Yalnız yaşayıp yalnız öldüğümüze?
Cebimizde keşkelerimiz,
Koynumuzda yaşamak isteklerimizle…
Boşa gelmiş, boşa gitmiş oluruz ;
Soğuk sokaklar ve kaldırım taşlarıyla birlikte.
Biz sokakların en cesur, en korkak çocuklarıyız;
Biz sokakların emzirdigi, insanlığın tiksindiği öteki çocuklarıyız.
