PENCEREME DÜŞEN YAPRAK
Pencereme düşen bir sonbahar yaprağı
ayrılığın yalnızlığını saklıyor.
Az önce
yemyeşil bir gölgeydi;
şimdi kahveye çalan rengiyle
bana veda ediyor.
Kırk yıl hatırı
bir kahve fincanının dibinde kaldı.
Sessiz bir düşü
son yudum gibi içirdi.
Bırakmak
hafiflikmiş bedene.
Ağaç, büyüttüğü parçasını
sessizce bıraktı.
Kabuğundan rengini verdi,
bahara kadar sustu.
Kök yerinde.
Mirası dallarda.
Çok uzağa gitmeyecek;
bir gün
penceremde yeniden
yeşil bir yaprak doğacak.
Toprağı kendinden,
ömrü benden habersiz.
Görür müyüm?
Bilmem.
Senin bana veda ettiğin gibi
beni de uğurla
son günümde.
Rüzgâr taşısın yükünü.
Sen yap son görevini.
Vakti gelmeden
açma çiçek.
Bu beden
seni bekleyecek.
Sennur MUTLUGİL
