Ruhumun sonsuz boşluğunda
çocuklar uçurtma uçurur;
ipleri düşüncelerime bağlı.
Kuyruğunda
cam kırıkları,
kuş tüyleri,
unutulmuş isimler.
Uçurtma,
zamanın düğmesini söküyor.
Rüzgâr,
çocukluğumu bulutların arkasına katlıyor.
Toprağın altından
gömdüğüm sesler çınlıyor.
Terliklerimin yırtığından
mevsimler sızıyor.
Zil çalınca
oyun,
çocukları cebine saklıyor.
Uçurtma
uçmayı unutuyor.
Gölgesi kendinden yaşlı.
Çocuklar
evlerine dönüyor;
ellerinde gökyüzünün son ipi.
Gökyüzü,
son ipini unutuyor.
Sennur Mutlugil
28.07.2026
Yazar Biyografisi
Adım Sennur Mutlugil. 79 Sakarya doğumluyum. Sınıf öğretmeni olarak görev yapmaktayım. Şiir, masal, hikâye, deneme yazıları yazıyorum. Yazdığım eserler çeşitli basılı ve e-dergilerde yayımlanmıştır. Öğrencilerime örnek olma adına yazmaya devam ediyorum.
