Kimseye sesimi duyurmuyorum artık. Duymak isteseler de yoklardı sonuçta değil mi?
Ama kimse beni yoklamıyorsa sesimi duymalarına gerek var mı?
Kendimi o kadar hiç ettim ki insanlar için. Sanırım onlarda o hiçliği benim varoluşum olarak gördüler. Onlar için o kadar şey yapmış olmam davranışlarının önüne geçemedi.
Bu aralar yaşadığım farkındalık biraz incitiyor ama olması gerek.
Kimsesiz hissettiren her şeye sırtımı dönmek belki de kendi varoluşuma yaptığım en büyük yardımdır. Kimse beni görmek zorunda değil elbet. Ama en azından varmış gibi yapmasalar her şey daha kolay olmaz mı?
Bazı insanlar aşırı empati duyar. İnce ruh haline sahiptir. Ve bu halini en yakınları bilir. Bunu bilen insanlar incinmesini önemsemiyorsa onlarla kalmak için diretmesi kendine saygısızlık değil midir?
Sanırım sorguladığım şey artık birilerinin hayatında var olmak için çabalamamak gerektiği.
Hayatına dahil olmak isteyen er geç olmuyor mu zaten? Sen bunu zorla almak zorundaymışsın gibi davranıyorlar. Ama onlar senin hayatında var olmak için belli sınavlara tabii değiller. Sen neden kendini buna mecbur görüyorsun veya bunu sana reva görüyorlar?
Hadi diyelim sana bunu yapmak istiyorlar. Sen buna neden izin veresin.
Sonunda sana kocaman hiç gibi davranacak olan bu insanlar için fazlasıyla yorulmadın mı?
Artık yalnız ve samimi olmaktan yanayım. Birilerinin sevgisini dilenmediğin, olduğun gibi yeşerebildiğin her yer senin. Lütfen acılarını tekrar yaşatanlara değil. Mesafeli bir iletişim bile olsa sana kendin gibi hissettirme fırsatı verenlere izin ver. Orada yeşerdiğini göreceksin. Ben artık kendime tamamım. Bana kabul değilseniz, kabul olacakların yanında yer almanızı tercih ederim.
Kendime sarılmayı sizin oklarınızla yaşamaya tercih ederim.
Bir gün bu katılığınızdan sıyrılır ve gerçek hayatın sınırlarına gelebilirsiniz umarım.
Kimseyi hayatınızın parçası gibi hissettirip -zaten hayatının en ücra dönemlerini kimsesiz hisseden birine ses olduktan sonra- tekrar o hiçlik çukuruna atmayın.
Hesabı çetin olur. Kırıldığınız yerden kırılır ve kendinizi sorgularken bulabilirsiniz.
Vesselam.
Ben Şeymanur Gündüz. Ordu’da yaşıyorum. İçimize Yolculuk kitabı yazarıyım. Blog sayfamda yazı yazmaya devam ediyorum. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Çocuk Gelişimi mezunuyum. Yazmak beni kendim gibi hissettiriyor.
