Başarıyı herkesle kutlayabilirsin ama başarısızlığı sadece gerçek dostlarla paylaşırsınız derler.
Ben o dostu da yanımda bulamadım.
Kazandığım her küçük zaferde, aldığım her güzel haberde arkamı döndüğümde bir boşlukla karşılaştım. Önce canım yandı, sonra o boşluğun aslında en büyük özgürlüğüm olduğunu anladım.
Kimsenin “ benim sayemde” diyemeyeceği bir hayat inşa etmek için söz verdim kendime.
Kimsenin emeği, kimsenin ricası, kimsenin lütfu yok bu tabloda.
Sadece benim uykusuz gecelerim ve sızlayan dizlerim var.
O gün anladım ki; insan bir başkasının elini tutarak değil, kendi omuzlarından öperek gerçekten büyüyormuş.
