TUZ KESESİ
Tuzu cebimde taşıyorum.
Gerektiğinde kullanmak için değil; unutmamak için.
Bazı acılar sürülmez. Bazıları saklanır.
Bank soğuk. Oturduğumda bunu fark ettim ama kalkmadım. İnsan bazı yerlerde üşümeyi göze alır. Çünkü sıcak olan her yer güvenli değildir. Bunu geç öğrenenlerdenim.
Elimde eski bir kitap var. Sayfaları kıvrılmış, köşeleri yumuşamış. Okunmaktan değil, beklemekten yıpranmış. Benim gibi. Kitabın açık olduğu sayfaya bakıyorum ama okumuyorum. Okumak için fazla doluyum. Beklemek için yeterince boş.
Çiçek kurumuş. Rengi bir zamanlar neydi, hatırlamıyorum. Kurumuş şeyler hafızayı zorlar. Onlara bakarken geçmişi değil, kaybı görürsün.
Etrafımdan insanlar geçiyor. Kimse durmuyor. Kimse bakmıyor. İnsanların birbirine bakmaması, en çok bekleyenlere yarar. Yüzümün görünmemesi iyi. Çünkü yüz, her şeyi ele verir. Oysa ben bugün saklamak istiyorum.
Tuz kesesini çıkarıyorum. Avucumda tartıyorum. Hafif. Ama yakıcı. Tuzun böyle bir huyu var: Ağırlığını sonradan hissettirir. İnsan da öyle. İlk başta taşınır sanılır, sonra yakar.
Bir zamanlar biri bana “geçecek” demişti. Acının geçeceğini. Geçmedi. Sadece yer değiştirdi. Artık başka bir yerim sızlıyor. İnsan vücudu acıya yer açmayı öğreniyor. En tehlikelisi de bu zaten.
Kitabı dizlerimin üzerine koyuyorum. Parmaklarım sayfaların arasında duruyor. Bir cümlede takılı kalmışım gibi. Oysa cümle yok. Sadece durak var. Hayat bazen nokta koymaz. Virgülde bırakır.
Tuzdan birazını avucuma döküyorum. Rüzgâr savuruyor. Bir kısmı yere düşüyor, bir kısmı elimin çizgilerine doluyor. Kimse fark etmiyor. Oysa biri baksa, anlar. Ama bakmıyorlar. Kimse başkasının avucundaki tuzu merak etmez.
Beklemek tuhaf bir şey. İnsan birini beklediğini sanır ama çoğu zaman kendini bekler. Ben de buradayım. Gelmediğin yerde. Belki hiç gelmeyeceğin bir noktada.
Kalkabilirim. Gidebilirim. Ama gitmek, her zaman kurtulmak değildir. Bazı şeyler insanla birlikte yürür. Tuz gibi. Cebinde. Sessiz. Yakıcı.
Ayağa kalkıyorum. Kitabı kapatmıyorum. Çiçeği atmıyorum. Hiçbir şeyi geride bırakmıyorum. Çünkü bazı vedalar geride bırakılarak yapılmaz. Yanına alarak yapılır.
Yürümeye başlıyorum.
Bank arkamda kalıyor.
Beklemek olduğu yerde durur. İnsan ise hareket eder.
Tuz hâlâ cebimde.
Yara hâlâ yerinde.
Ama artık oturmuyorum.
Melike Melis
