Sevmek, insana iyi gelen bir alışkanlıktı belki.
Birini düşünmek, gülüşünü özlemek, yanında huzur bulmak…
Ama bir gün anladım ki sevmek yetmiyor.
Çünkü sevmek bazen kontrollü, bazen temkinli, bazen yarım kalabiliyor.
O yüzden sevmeyi aşka emanet ettim.
Aşk; hesap yapmayan, ölçmeyen, tartmayan bir cesaretmiş.
Düşmeyi göze almakmış.
Kalbini saklamadan uzatabilmekmiş.
Sevmek yanında yürümekti,
aşk ise birlikte yanmak…
Sevmek dokunmaktı,
aşk ruhunun en kırılgan yerini açabilmekti.
Aşka bıraktığımda kendimi, eksiklerimle tanıştım.
Kıskançlığımı, korkularımı, sabırsızlığımı gördüm.
Ama aynı zamanda şefkatimi, sadakatimi, derinliğimi de…
Aşk bana şunu öğretti;
Birini sevmek kolaydır,
ama onun yarasına da, sessizliğine de, en karanlık gününe de kalabilmek…
işte bu aşktır.
Artık biliyorum;
Aşk sadece kalbin hızlı atması değil,
zor zamanda vazgeçmemektir.
Sadece güzel sözler değil,
yorgun anlarda omuz olmaktır.
Sevmeyi aşka bıraktım çünkü aşk,
beni ben yapan duygularla yüzleştirdi.
Ve insan en çok sevdiğinde değil;
en çok cesaret ettiğinde büyür.
Belki de aşk,
iki kişinin birbirini mükemmel bulması değil,
kusurlarıyla kalmaya karar vermesidir.
